ഭഗവദ്ഗീത · Arjuna Vishada Yogaഅദ്ധ്യായം 1, ശ്ലോകം 41 (1.41)

അർജുനൻ പറയുന്നത് — അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ. അർജുനന്റെ ശൃംഖല ഇതാണ്: കുലത്തിലെ പുരുഷന്മാരുടെ നാശത്താൽ ധർമ്മപാലനം നിലയ്ക്കുന്നു → അധർമ്മം പടരുന്നു → കുലത്തിലെ സ്ത്രീകൾ (അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ) "ദുഷിക്കുന്നു" → വർണ്ണസങ്കരം ഉണ്ടാകുന്നു. ഈ യുക്തിയിൽ സ്ത്രീകളെ കുലത്തിന്റെ "പവിത്രത"യുടെ സംരക്ഷകരായും അധർമ്മത്തിന്റെ ആദ്യ "ഇര"കളായും കാണുന്നു.

ടീകാകാരന്മാർ പറയുന്നത്. ശ്രീധരസ്വാമി ഈ ശ്ലോകത്തിലെ "പ്രദുഷ്യന്തി" എന്നതിനെ kāyika doṣa (കായികദോഷം — ശാരീരികദോഷം) എന്നതിന്റെ പ്രസ്താവനയായി കാണുന്നു (1.40-ലെ mānasa doṣa — മാനസദോഷത്തിനു — ശേഷം). മധുസൂദന സരസ്വതി രണ്ട് വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നൽകുന്നു: (1) സ്ത്രീകൾ ഒരു കുതർക്കത്താൽ വഴിതെറ്റിയേക്കാം — "നമ്മുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ ധർമ്മം ലംഘിച്ച് കുലനാശം വരുത്തിയപ്പോൾ, നാമും എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ എന്തു ദോഷം?"; അല്ലെങ്കിൽ (2) കുലനാശം വരുത്തിയ "പതിതരായ" ഭർത്താക്കന്മാരുമായുള്ള ബന്ധം കൊണ്ടുതന്നെ സ്ത്രീകൾ "ദുഷിച്ചവരായി" കരുതപ്പെടുന്നത് (സ്മൃതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ). രണ്ട് വ്യാഖ്യാനങ്ങളും അവരുടെ കാലത്തെ ധർമ്മശാസ്ത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിലാണ്.

ഇന്നത്തെ വായനക്കാരന് ആവശ്യമായ സന്ദർഭം — സത്യസന്ധമായി:

1. ഇവ അർജുനന്റെ വാക്കുകളാണ്, കൃഷ്ണന്റേതല്ല. രണ്ടാം അധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ kaśmala (മോഹം, 2.2), hṛdaya-daurbalya (2.3) എന്നീ അവസ്ഥകളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നവയെന്ന് കൃഷ്ണൻ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന യുക്തികളാണിവ. ഗീത ഈ യുക്തികളെ അർജുനന്റെ അവസ്ഥയായാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്, തന്റെ ഉപദേശമായല്ല.
2. സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണ. ഈ യുക്തിയിൽ സ്ത്രീകളുടെ ധാർമ്മികത പുരുഷന്മാരുടെ ധർമ്മപാലനത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നതായും കുലത്തിന്റെ "പവിത്രത"യുടെ ഭാരം ചുമക്കുന്നതായും കരുതുന്നു. ഇതൊരു പ്രാചീന പിതൃമേധാവിത്വ (patriarchal) ധാരണയാണ്. പല ആധുനിക വായനക്കാരും പണ്ഡിതരും ഇതിനെ വിമർശനാത്മകമായി കാണുന്നു; ഈ വാക്യത്തെ ഇന്നേക്കുള്ള ഒരു നിയമത്തിനോ സ്ത്രീവിരുദ്ധമായ ഒരു നിഗമനത്തിനോ അടിസ്ഥാനമാക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നതാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്റെയും നിലപാട്.
3. വർണ്ണസങ്കരവും ജാതിയും. ജാതിയധിഷ്ഠിത വിവേചനത്തെ ന്യായീകരിക്കാനും ചരിത്രത്തിൽ ഈ വാക്ക് ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ പുസ്തകം അത്തരം ഒരു വ്യാഖ്യാനത്തെയും പിന്തുണയ്ക്കുന്നില്ല. മുന്നോട്ട് ഗീത തന്നെ വർണ്ണത്തെ ഗുണത്തിന്റെയും കർമ്മത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിശദീകരിക്കും (4.13, 18.41) — അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ ചർച്ച ആ അധ്യായങ്ങളിലായിരിക്കും, അവിടെ പാരമ്പര്യങ്ങളുടെ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളും നൽകും.
4. വിശാലമായ ഒരു മാനുഷികസത്യം. ഇതെല്ലാം ഉണ്ടായിട്ടും, അർജുനന്റെ ആശങ്കയ്ക്കു പിന്നിൽ സത്യസന്ധമായ ഒരു മാനുഷികവേദനയുണ്ട്: യുദ്ധത്തിനു ശേഷം വിധവകളുടെയും അനാഥരുടെയും തകർന്ന കുടുംബങ്ങളുടെയും അരക്ഷിതാവസ്ഥ, സാമൂഹികഘടനയുടെ ചിതറൽ. ഈ വേദന എല്ലാ യുദ്ധങ്ങളുടെയും സത്യമാണ്.

"വാർഷ്ണേയ" — സംബോധന. വൃഷ്ണിവംശത്തിലെ കൃഷ്ണൻ. അർജുനൻ കൃഷ്ണനെ വീണ്ടും വീണ്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുലത്തിന്റെ പേരിൽ വിളിക്കുന്നു — ഒരുപക്ഷേ സംസാരം കുലത്തെക്കുറിച്ചായതിനാൽ. (ഇത് ഞങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനമാണ്.)