பகவத் கீதை · Arjuna Vishada Yogaஅத்தியாயம் 1, ஸ்லோகம் 1 (1.1)

ஓர் எளிய கேள்வி, ஆனால் கனமான மொழி. மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இது ஒரு நேரடியான கேள்வி: "போர்க்களத்தில் என்ன நடந்தது?" ஆனால் நான்கு சொற்கள் இதைத் தனித்துவமாக்குகின்றன.

1. "தர்மக்ஷேத்ரே" — தர்மத்தின் பூமி. திருதராஷ்டிரர் போர்க்களத்தை வெறுமனே "குருக்ஷேத்திரம்" என்று மட்டும் சொல்லவில்லை, "தர்மக்ஷேத்திரம்" என்றும் சொல்கிறார். வேத காலம் முதலே குருக்ஷேத்திரம் ஒரு புனித இடமாகக் கருதப்படுகிறது. மதுசூதன சரஸ்வதி தம் உரையில் ஓர் ஆழமான கருத்தைச் சொல்கிறார்: திருதராஷ்டிரரின் மனத்தில் பயம் இருக்கிறது. பாண்டவர்கள் ஏற்கெனவே தர்மவான்கள்; தர்ம பூமியின் தாக்கத்தால் இரு தரப்பு வன்முறையையும் அதர்மம் என்று கருதி அவர்கள் போரைக் கைவிட்டாலும்... அல்லது அதே புனித பூமியின் தாக்கத்தால் என் மகன்களின் இதயம் மாறி, வஞ்சகத்தால் பெற்ற அரசை அவர்கள் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டால் — போரே இல்லாமலும் என் மகன்கள் "தோற்றுவிடுவார்கள்." அதாவது திருதராஷ்டிரரின் கவலை தர்மம் அல்ல, தம் மகன்களின் அரசு. இது ஒரு விளக்கம்தான்; ஆனால் சுலோகத்தின் சொற்களுடன் நன்றாகப் பொருந்துகிறது.

2. "மாமகா: பாண்டவாஶ்ச" — "என்னுடையவர்கள்" மற்றும் "பாண்டவர்கள்". இதுவே இந்தச் சுலோகத்தின் மிக ஆழமான குறிப்பு. பாண்டவர்களும் திருதராஷ்டிரரின் சகோதரர் மகன்கள்தான் — அவருடைய தம்பி பாண்டுவின் மகன்கள். குரு வம்சக் கணக்கில் இரு தரப்பினருமே "சொந்தம்". இருந்தும் திருதராஷ்டிரர் சொல்கிறார்: "என் ஆட்கள், மற்றும் பாண்டவர்கள்." மதுசூதன சரஸ்வதி இதையே சுட்டிக்காட்டுகிறார்: "மாமகர்கள் என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்கள்" என்று கேட்டாலே போதுமானதாக இருந்திருக்கும்; பாண்டவர்களைத் தனியாகப் பெயர் சொல்லிக் குறிப்பிடுவது, பாண்டவர்கள் மீது திருதராஷ்டிரரின் மனத்தில் "மமதை" (என்னுடையவர் என்ற உணர்வு) இல்லை என்பதைக் காட்டுகிறது — இந்தப் பிரிவினையே அவருடைய வெறுப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. மகாபாரதத்தின் முழுத் துயரத்துக்கும் வேர் இந்த என்னுடையவர்-அயலார் என்ற பேதம்தான்.

3. "யுயுத்ஸவ:" — போரிடும் விருப்பம். இரு தரப்பினரும் போரிடும் விருப்பத்துடன் வந்திருக்கிறார்கள். போர் விருப்பம் இருப்பது திருதராஷ்டிரருக்குத் தெரியும்; இருந்தும் "என்ன செய்தார்கள்?" என்று கேட்கிறார் — ஏனெனில் வேறு ஏதாவது நடந்திருக்கக்கூடும் என்ற ஒரு நம்பிக்கையோ பயமோ அவர் மனத்தில் இருக்கிறது.

4. "சஞ்சயா" — விளிப்பு. மதுசூதனர் ஓர் அழகான விளக்கம் தருகிறார்: சஞ்சயன் என்ற பெயரின் பொருள் "நன்றாக வென்றவன்" — அதாவது விருப்பு வெறுப்புகளை வென்றவன். மன்னர் இப்படிச் சொல்வது போல் இருக்கிறது: "நீ பாரபட்சமற்றவன், எதையும் மறைக்காமல் எனக்கு உண்மையைச் சொல்." இது பெயருக்கான விளக்கம், வரலாற்று உரிமைகோரல் அல்ல.

கீதை ஏன் ஒரு பார்வையற்றவரின் கேள்வியுடன் தொடங்குகிறது? திருதராஷ்டிரர் உடலளவில் பார்வையற்றவர்; ஆனால் கதை அவரை இன்னொரு குருட்டுத்தன்மைக்காகவும் நினைவுகூர்கிறது — புத்திர பாசம் என்ற குருட்டுத்தன்மை. அவர் ஒருபோதும் துரியோதனனை அநியாயத்திலிருந்து தடுக்கவில்லை. கீதையின் முதல் சொல் "தர்மம்"; முதல் கேள்வியோ, தர்மத்தை அறிந்திருந்தும் மோகத்தால் அதைக் காண முடியாத ஒருவரிடமிருந்து வருகிறது. பல ஆசிரியர்கள் இதைக் கீதையின் முதல் குறிப்பாகக் கருதுகிறார்கள்: மோகம் மனிதனைக் குருடாக்குகிறது — பின்னால் அர்ஜுனனும், வேறு விதமான மோகத்தில், மங்கிய பார்வைக்கு ஆளாவார். (இந்த வாசிப்பு எங்கள் விளக்கம்; சுலோகமே இந்த ஒப்பீட்டைச் செய்யவில்லை.)

எதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்: இந்தச் சுலோகத்தில் திருதராஷ்டிரர் எந்த உபதேசமும் செய்யவில்லை. அவருடைய சொற்கள் ஒரு கதாபாத்திரத்தின் சொற்கள் — அவருடைய பயத்துடனும் பாரபட்சத்துடனும். எனவே "தர்மக்ஷேத்திரம்" என்ற சொல்லை வைத்து, திருதராஷ்டிரர் தர்மத்தின் பக்கம் நிற்கிறார் என்று முடிவு செய்யக்கூடாது.