அத்தியாயம் 1அர்ஜுநவிஷாத³யோக³ஃArjuna Vishada Yoga

குருக்ஷேத்திரம் என்ற தர்ம பூமியில் இரு படைகளும் நேருக்கு நேர் நிற்கின்றன. அரண்மனையில் அமர்ந்திருக்கும் பார்வையற்ற மன்னர் திருதராஷ்டிரர் தம் தேரோட்டி சஞ்சயனிடம் கேட்கிறார் — "என் மகன்களும் பாண்டவர்களும் என்ன செய்தார்கள்?" (1.1). அவர் "என்னுடையவர்கள்" என்றும் "பாண்டவர்கள்" என்றும் பிரித்துப் பேசுவதிலேயே முழுத் துயரத்தின் வேர் தெரிகிறது.

சஞ்சயன் விவரிக்கத் தொடங்குகிறார். பாண்டவர் படையைக் கண்ட துரியோதனன் குரு துரோணரிடம் செல்கிறான்; குத்தல் நிறைந்த சொற்களால் இரு படைகளின் வீரர்களையும் பட்டியலிடுகிறான் (1.2–1.9). அவன் சொற்களில் பெருமிதமும் இருக்கிறது, மறைந்த கவலையும் இருக்கிறது — "நம் படை பீஷ்மரால் காக்கப்படுகிறது, அவர்களுடையது பீமனால்" (1.10) — பின் அனைவரும் பீஷ்மரைக் காக்க வேண்டும் என்று ஆணையிடுகிறான் (1.11). துரோணர் மௌனமாக இருக்கிறார்.

துரியோதனனுக்கு உற்சாகம் ஊட்ட பீஷ்மர் சிங்கநாதம் செய்து சங்கை முழங்குகிறார்; கௌரவர் படையின் வாத்தியங்கள் ஒலிக்கத் தொடங்குகின்றன (1.12–1.13). அதற்குப் பதிலாக, வெண்குதிரைகள் பூட்டிய தேரில் அமர்ந்த கிருஷ்ணரும் அர்ஜுனனும், பின்னர் பாண்டவ வீரர்கள் அனைவரும், பெயர் பெற்ற தத்தம் சங்குகளை ஊதுகின்றனர் (1.14–1.18). பாண்டவர்களின் சங்கொலி கௌரவர்களின் இதயங்களைப் பிளக்கிறது (1.19).

இப்போது காட்சி அர்ஜுனன் மீது நிலைக்கிறது. அவர் உற்சாகத்துடன் வில்லை உயர்த்தி, "யாருடன் போரிட வேண்டும் என்று நான் பார்க்கும்படி, தேரை இரு படைகளுக்கும் நடுவே கொண்டு செல்" என்று கிருஷ்ணரிடம் சொல்கிறார் (1.20–1.23). கிருஷ்ணர் தேரைச் சரியாகப் பீஷ்மர், துரோணர் முன்னே நிறுத்தி, கீதையில் தம் முதல் வாக்கியத்தைப் பேசுகிறார்: "பார்த்தா, இந்தக் குருக்களைப் பார்" (1.24–1.25).

அர்ஜுனன் பார்க்கிறார் — அவருக்குத் தெரிவது பகைவர்கள் அல்ல, உறவுகள்: தந்தைக்கு நிகரானவர்கள், பாட்டனார்கள், குருமார்கள், மாமன்மார்கள், சகோதரர்கள், மகன்கள், பேரன்கள், நண்பர்கள், மாமனார்கள் — இரு படைகளிலும் (1.26–1.27). ஆழ்ந்த இரக்கமும் துயரமும் அவரைச் சூழ்ந்துகொள்கின்றன (1.28). அவர் உடல் தளர்ந்து போகிறது — அங்கங்கள் சோர்கின்றன, வாய் உலர்கிறது, நடுக்கம் எடுக்கிறது, காண்டீவம் நழுவுகிறது, மனம் சுழல்கிறது (1.29–1.30).

பிறகு அர்ஜுனன் வாதங்களை முன்வைக்கிறார்: இந்தப் போரில் எந்த நன்மையும் இல்லை (1.31); வெற்றி, அரசு, சுகம் எதையும் நான் விரும்பவில்லை — இவையெல்லாம் யாருக்காக வேண்டியிருந்ததோ, அவர்களே எதிரில் நிற்கிறார்கள் (1.32–1.34); அவர்கள் என்னைக் கொன்றாலும் நான் அவர்களைக் கொல்ல மாட்டேன் (1.35); ஆததாயிகளைக் (அக்கிரமக்காரர்களை) கொல்வதிலும் பாவம் உண்டு (1.36–1.37); பேராசையால் குருடான அவர்கள் குற்றத்தைக் காணாவிட்டாலும், நாம் காண்கிறோம் (1.38–1.39). குலம் அழிந்தால் குல தர்மம் அழியும், அதர்மம் பரவும், சமூகமும் முன்னோர்களும் வீழ்ச்சியடைவார்கள் (1.40–1.44). இறுதியில் அர்ஜுனன் தம்மைக் குறித்தே புலம்புகிறார் (1.45); ஆயுதமின்றிக் கொல்லப்படுவதே மேல் என்று முடிவு செய்கிறார் (1.46). சஞ்சயன் சொல்கிறார்: சோகத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அர்ஜுனன் அம்புடன் வில்லைக் கீழே போட்டுவிட்டுத் தேரில் அமர்ந்துவிட்டார் (1.47).

அத்தியாயம் எந்தப் பதிலும் இல்லாமல் முடிகிறது. கேள்வி எழுந்து நிற்கிறது; பதில் அடுத்த அத்தியாயத்திலிருந்து தொடங்கும்.