பகவத் கீதை · Arjuna Vishada Yogaஅத்தியாயம் 1, ஸ்லோகம் 13 (1.13)
மூல ஸம்ஸ்க்ருதம் · ஸஞ்ஜயஃ
ததஃ ஶங்கா²ஶ்ச பே⁴ர்யஶ்ச பணவாநககோ³முகா²ஃ
ஸஹஸைவாப்⁴யஹந்யந்த ஸ ஶப்³த³ஸ்துமுலோ’ப⁴வத்
॥ 1.13 ॥
tataḥ śaṅkhāśca bheryaśca paṇavānakagomukhāḥ
sahasaivābhyahanyanta sa śabdastumulo'bhavat
மொழிபெயர்ப்பு
"அதன் பின் சங்குகள், முரசுகள், பணவங்கள், ஆனகங்கள், கோமுகங்கள் போன்ற வாத்தியங்கள் திடீரென ஒலிக்கத் தொடங்கின — அந்த ஒலி பெரும் ஆரவாரமாக மாறியது."
விளக்கம்
ஒருவரிடமிருந்து முழுப் படைக்கும். பீஷ்மரின் ஒரு சங்கு — முழுக் கௌரவர் படையின் வாத்தியங்களும் "ஸஹஸைவ" (அதே கணத்தில்) ஒலித்தன. சேனாதிபதியின் சமிக்ஞை கிடைத்ததுமே கூட்டம் விழித்தெழுகிறது. தலைமையின் ஒரு செயல் முழுக் குழுவின் உணர்வையும் எப்படி மாற்றுகிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.
"Sa śabdas tumulo 'bhavat" — ஒலி பேரொலியாயிற்று. சஞ்சயன் ஒலியின் தீவிரத்தைச் சொல்கிறார், ஆனால் அதன் தாக்கம் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை. மதுசூதன சரஸ்வதி இங்கே ஒரு நுட்பமான அம்சத்தைப் பிடிக்கிறார்: ஒலி பேரொலியாக இருந்தும், பாண்டவர்களிடம் எந்தக் கலக்கமும் ஏற்படவில்லை — இதுவே உட்கருத்து. இதை 1.19-உடன் ஒப்பிடுங்கள்; அங்கே பாண்டவர்களின் சங்கொலி திருதராஷ்டிரரின் மகன்களுடைய இதயங்களைப் பிளந்தது என்று தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. சஞ்சயனின் வர்ணனை இரு தரப்பு ஒலிகளையும் வெவ்வேறு தாக்கங்களுடன் முன்வைக்கிறது.
ஓசையும் வலிமையும். கௌரவர் படை பெரியது, அதன் வாத்தியங்கள் பல, ஓசை மிக அதிகம். ஆனால் ஓசையின் அளவை வைத்து ஒரு படையின் மன உறுதியை அளக்க முடியாது. இது அடுத்த சுலோகங்களில் இன்னும் தெளிவாகும்.
AI-assisted draft translation — under review.