ഭഗവദ്ഗീത · Arjuna Vishada Yogaഅദ്ധ്യായം 1, ശ്ലോകം 13 (1.13)
മൂല സംസ്കൃതം · സഞ്ജയഃ
തതഃ ശങ്ഖാശ്ച ഭേര്യശ്ച പണവാനകഗോമുഖാഃ
സഹസൈവാഭ്യഹന്യന്ത സ ശബ്ദസ്തുമുലോഽഭവത്
॥ 1.13 ॥
tataḥ śaṅkhāśca bheryaśca paṇavānakagomukhāḥ
sahasaivābhyahanyanta sa śabdastumulo'bhavat
പരിഭാഷ
"അതിനുശേഷം ശംഖങ്ങൾ, പെരുമ്പറകൾ, പണവങ്ങൾ, ആനകങ്ങൾ, ഗോമുഖങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വാദ്യങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് മുഴങ്ങി — ആ ശബ്ദം ഭയങ്കരമായ കോലാഹലമായി മാറി."
ഭാവാർത്ഥം
ഒരു വ്യക്തിയിൽ നിന്ന് മുഴുവൻ സൈന്യത്തിലേക്ക്. ഭീഷ്മരുടെ ഒരൊറ്റ ശംഖം — മുഴുവൻ കൗരവസൈന്യത്തിലെയും വാദ്യങ്ങൾ "സഹസൈവ" (ആ നിമിഷം തന്നെ) മുഴങ്ങി. സേനാപതിയുടെ സൂചന കിട്ടിയ ഉടനെ സംഘം ഉണരുന്നു. നേതൃത്വത്തിന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തി മുഴുവൻ സംഘത്തിന്റെയും വികാരത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റുന്നുവെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.
"സ ശബ്ദസ്തുമുലോऽഭവത്" — ശബ്ദം ഭയങ്കരമായി. സഞ്ജയൻ ശബ്ദത്തിന്റെ തീവ്രത പറയുന്നു, എന്നാൽ അതിന്റെ ഫലത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറയുന്നില്ല. മധുസൂദന സരസ്വതി ഇവിടെ ഒരു സൂക്ഷ്മബിന്ദു പിടിക്കുന്നു: ശബ്ദം ഭയങ്കരമായിരുന്നു, എന്നിട്ടും പാണ്ഡവരിൽ ഒരു പരിഭ്രമവും ഉണ്ടായില്ല — ഇതാണ് അഭിപ്രായം. ഇതിനെ 1.19-മായി താരതമ്യം ചെയ്യുക; അവിടെ പാണ്ഡവരുടെ ശംഖനാദത്തെക്കുറിച്ച് അത് ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരുടെ ഹൃദയം പിളർന്നു എന്ന് വ്യക്തമായി പറയുന്നു. സഞ്ജയന്റെ വിവരണം ഇരുപക്ഷത്തിന്റെയും ശബ്ദത്തെ വ്യത്യസ്ത ഫലങ്ങളോടെയാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
ഒച്ചയും ശക്തിയും. കൗരവസൈന്യം വലുതാണ്, അതിന്റെ വാദ്യങ്ങൾ അനേകം, ഒച്ച ഏറെ. എന്നാൽ ഒച്ചയുടെ അളവുകൊണ്ട് സൈന്യത്തിന്റെ സങ്കല്പം അളക്കാനാവില്ല. ഈ കാര്യം അടുത്ത ശ്ലോകങ്ങളിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും.
AI-assisted draft translation — under review.