பகவத் கீதை · Arjuna Vishada Yogaஅத்தியாயம் 1, ஸ்லோகம் 28 (1.28)

"Kṛpayā parayāviṣṭaḥ" — ஆழ்ந்த இரக்கத்தால் சூழப்பட்டு. அர்ஜுனனின் முதல் உணர்வு கிருபை — இரக்கம், கருணை. கோபம் அல்ல, பயம் அல்ல. இது கவனிக்கத்தக்கது: கீதை அர்ஜுனனின் விஷாதத்தைக் கோழைத்தனத்திலிருந்து அல்ல, இரக்கத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. இந்த இரக்கம் அர்ஜுனனிடம் இயல்பாகவே அமைந்தது — எந்த வெளிக் காரணத்தாலும் வரவில்லை, அவருடைய சொந்த இயல்பிலிருந்து எழுந்தது — என்று மதுசூதன சரஸ்வதி சொல்கிறார். "பரா" (மேலான, மிகுந்த) என்ற அடைமொழி இதையே வெளிப்படுத்துகிறது.

மதுசூதனரின் இன்னொரு வாசிப்பு — "aparayā". இடைவெளி இல்லாமல் எழுதப்பட்ட பாடத்தில் kṛpayāparayāviṣṭaḥ என்பதை "kṛpayā aparayā āviṣṭaḥ" — "இன்னொரு இரக்கத்தால்" — என்றும் படிக்கலாம். மதுசூதனர் இந்த மாற்றைத் தருகிறார்: தம் படையின் மீதான இரக்கம் ஏற்கெனவே இருந்தது; இந்த நேரத்தில் கௌரவர் படையின் மீதும் இன்னோர் இரக்கம் விழித்தெழுந்தது. நம் அடிப்படைப் பாடம் இடைவெளியுடனும் அவக்ரஹத்துடனும் parayā என்றே படிக்கிறது; மற்ற வாசிப்பு உரையின் அழகான மாற்று.

"Āviṣṭa" — ஓர் உணர்வு "உள்ளே புகுந்தது" போல. அர்ஜுனன் இரக்கத்தின் வசத்தில் இருக்கிறார், இரக்கம் அவர் வசத்தில் இல்லை — இதுவே இந்தச் சொல்லின் உணர்வு. பல ஆசிரியர்கள் இதில் ஒரு நுட்பமான குறிப்பைக் காண்கிறார்கள்: இரக்கம் நல்லதுதான், ஆனால் அது விவேகத்தை மறைக்கும்போது மோகமாக மாறக்கூடும். கீதை பின்னால் கிருஷ்ணரின் வாயால் (2.1-இல் சஞ்சயன், 2.2–2.3-இல் கிருஷ்ணர்) இந்த நிலையை kaśmala (மனத்தின் அழுக்கு/மோகம்) என்றும் hṛdaya-daurbalya என்றும் சொல்லும்.

"Viṣīdan" — மூழ்கியவராக. வி + ஸத் — "கீழே அமர்ந்துவிடுதல், மூழ்குதல்". இதுவே விஷாதம் என்ற சொல்லின் மூலம். ஸ்ரீதரர்: viśeṣeṇa sīdan, avasādaṃ glāniṃ labhamānaḥ — "மிகுதியாக மூழ்கி, சோர்வையும் மனத்தளர்ச்சியையும் அடைந்து."

விஷாதத்தில் அர்ஜுனனின் முதல் சொற்கள் — "dṛṣṭvemaṃ svajanam". "என்னுடைய இந்த மனிதர்களைக் கண்டு." இப்போது இவர்கள் "துரியோதனனின் ஆதரவாளர்கள்" (1.23) அல்ல — ஸ்வஜனங்கள், சொந்த மனிதர்கள். ஒரே கூட்டம், இரண்டு சொற்கள் — முற்றிலும் வேறுபட்ட இரண்டு உலகங்கள்.