பகவத் கீதை · Arjuna Vishada Yogaஅத்தியாயம் 1, ஸ்லோகம் 29 (1.29)

உடலின் மொழி. கீதையின் இந்தப் பகுதி வியக்கத்தக்க அளவு நேர்மையானது. (மகாபாரதக் கதைகளின்படி) தேவர்களுடனும் அசுரர்களுடனும்கூடப் போரிட்ட மாவீரர் அர்ஜுனன், தம் உடலின் பலவீனத்தை நேரடியான சொற்களில் கிருஷ்ணர் முன் வைக்கிறார்: "என் கை கால்கள் செயலிழக்கின்றன, வாய் உலர்கிறது, நான் நடுங்குகிறேன்." எந்தச் சாக்கும் இல்லை, எந்த மறைப்பும் இல்லை.

நான்கு அறிகுறிகள்:

1. Gātrāṇi sīdanti — அங்கங்கள் தளர்தல்: ஸ்ரீதரர்: kara-caraṇādīni sīdanti viśīryante — கை கால் முதலியவை உடைந்துபோவது போல் இருக்கின்றன.
2. Mukhaṃ pariśuṣyati — வாய் உலர்தல்: ஸ்ரீதரர்: nirdravī-bhavati — ஈரம் வற்றிவிடுகிறது. மதுசூதனர் "பரி" (முழுமையாக) என்ற முன்னொட்டைக் கவனிக்கிறார்: இது சாதாரணக் களைப்பால் வரும் உலர்வு அல்ல, அதைவிட மிக அதிகம் — சோகத்தின் தீவிரத்தைக் காட்டுவதற்காக.
3. Vepathuḥ — நடுக்கம்: ஸ்ரீதரர்: kampaḥ.
4. Romaharṣaḥ — மயிர்க்கூச்செறிதல்: ஸ்ரீதரர்: romāñcaḥ.

மதுசூதனரின் தத்துவ நோயறிதல். இந்த அறிகுறிகளுக்குப் பின்னால் உள்ள காரணத்தை மதுசூதனர் சொல்கிறார்: தம்முடைய, பிறருடைய உடல்களில் "நான்", "என்னுடையது" என்ற உணர்வு கொண்டு, ஆன்மாவை அறியாத (anātmavit) அர்ஜுனன், போரில் உடல்கள் அழியும் வாய்ப்பைக் கண்டு பெரும் சோகத்தில் ஆழ்ந்தார். அதாவது இந்தச் சோகத்தின் வேர் — உடலையே மனிதனாக நினைத்துவிடுவது. இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் கிருஷ்ணரின் முதல் பெரிய உபதேசம் இந்தப் புள்ளியிலேயே இருக்கும்: ஆன்மா உடலிலிருந்து வேறானது, அழிவற்றது (2.11–2.30).

அர்ஜுனனின் நேர்மை — ஒரு பண்பு. தம் பலவீனத்தைச் சொற்களில் சொல்வது எளிதல்ல. அர்ஜுனன் கிருஷ்ணர் முன் முழுமையாகத் திறந்த மனத்துடன் இருக்கிறார். பல ஆசிரியர்கள் இதை ஒரு நல்ல சீடனின் முதல் அடையாளமாகக் கருதுகிறார்கள்: தம் நிலையை இருப்பது போலவே சொல்வது. இந்த விளக்கம் எங்களுடையது.