భగవద్గీత · Arjuna Vishada Yogaఅధ్యాయం 1, శ్లోకం 29 (1.29)

శరీర భాష. గీతలోని ఈ భాగం అద్భుతంగా నిజాయితీగా ఉంది. (మహాభారత కథల ప్రకారం) దేవాసురులతో కూడా యుద్ధం చేసిన మహా యోధుడు అర్జునుడు, తన శరీర బలహీనతను సూటియైన మాటలలో కృష్ణుని ముందు ఉంచుతాడు: "నా కాళ్ళూ చేతులూ సహకరించడం లేదు, నోరు ఎండిపోతోంది, నేను వణుకుతున్నాను." ఏ సాకూ లేదు, ఏ దాపరికమూ లేదు.

నాలుగు లక్షణాలు:

1. గాత్రాణి సీదంతి — అవయవాలు సడలడం: శ్రీధరులు: kara-caraṇādīni sīdanti viśīryante — చేతులు కాళ్ళు మొదలైనవి విరిగిపోతున్నట్లున్నాయి.
2. ముఖం పరిశుష్యతి — నోరు ఎండిపోవడం: శ్రీధరులు: nirdravī-bhavati — తడి పూర్తిగా ఆరిపోవడం. మధుసూదనులు "పరి" (పూర్తిగా) అనే ఉపసర్గపై దృష్టి పెడతారు: ఇది సాధారణ అలసట వల్ల కలిగే ఎండిపోవడం కాదు, అంతకంటే చాలా ఎక్కువ — శోక తీవ్రతను చూపడానికి.
3. వేపథుః — వణుకు: శ్రీధరులు: kampaḥ.
4. రోమహర్షః — రోమాలు నిక్కబొడుచుకోవడం: శ్రీధరులు: romāñcaḥ.

మధుసూదనుల తాత్త్విక నిర్ధారణ. మధుసూదనులు ఈ లక్షణాల వెనుక ఒక కారణాన్ని చెబుతారు: తన, ఇతరుల శరీరాలపై "నేను", "నాది" అనే భావం గల, ఆత్మను తెలియని (anātmavit) అర్జునుడు, యుద్ధంలో శరీరాల వినాశన సంభావ్యతను చూసి మహా శోకంలో పడిపోయాడు. అంటే ఈ శోకానికి మూలం — శరీరాన్నే వ్యక్తిగా భావించడం. రెండవ అధ్యాయంలో కృష్ణుని మొదటి పెద్ద ఉపదేశం ఈ అంశం మీదనే ఉంటుంది: ఆత్మ శరీరం కంటే వేరు, అవినాశి (2.11–2.30).

అర్జునుని నిజాయితీ — ఒక గుణం. తన బలహీనతను మాటలలో చెప్పడం సులభం కాదు. అర్జునుడు కృష్ణుని ముందు పూర్తిగా తెరచిన పుస్తకంలా ఉన్నాడు. చాలామంది గురువులు దీనిని మంచి శిష్యుని మొదటి లక్షణంగా భావిస్తారు: తన స్థితిని ఉన్నది ఉన్నట్లు చెప్పడం. ఈ వ్యాఖ్యానం మాది.