ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Arjuna Vishada Yogaಅಧ್ಯಾಯ 1, ಶ್ಲೋಕ 28 (1.28)

"Kṛpayā parayāviṣṭaḥ" — ಆಳವಾದ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು. ಅರ್ಜುನನ ಮೊದಲ ಭಾವನೆ ಕೃಪೆ — ಕರುಣೆ, ದಯೆ. ಕೋಪವಲ್ಲ, ಭಯವಲ್ಲ. ಇದು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದುದು: ಗೀತೆ ಅರ್ಜುನನ ವಿಷಾದವನ್ನು ಹೇಡಿತನದಿಂದಲ್ಲ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಮಧುಸೂದನ ಸರಸ್ವತಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಈ ಕರುಣೆ ಅರ್ಜುನನಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು — ಯಾವುದೇ ಹೊರಗಿನ ಕಾರಣದಿಂದ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ, ಅವನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಎದ್ದದ್ದು. "ಪರಾ" (ಪರಮ, ಅತ್ಯಂತ) ಎಂಬ ವಿಶೇಷಣ ಇದನ್ನೇ ಪ್ರಕಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಮಧುಸೂದನರ ಇನ್ನೊಂದು ಓದು — "aparayā". ಅಂತರವಿಲ್ಲದೆ ಬರೆದ ಪಾಠದಲ್ಲಿ kṛpayāparayāviṣṭaḥ ಎಂಬುದನ್ನು "kṛpayā aparayā āviṣṭaḥ" — "ಇನ್ನೊಂದು ಕರುಣೆಯಿಂದ" — ಎಂದೂ ಓದಬಹುದು. ಮಧುಸೂದನರು ಈ ಪರ್ಯಾಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ: ತನ್ನ ಸೇನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕರುಣೆ ಮೊದಲೇ ಇತ್ತು; ಈಗ ಕೌರವ ಸೇನೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಇನ್ನೊಂದು ಕರುಣೆ ಎದ್ದಿತು. ನಮ್ಮ ಮೂಲಪಾಠ ಅಂತರ ಮತ್ತು ಅವಗ್ರಹಗಳೊಂದಿಗೆ parayā ಎಂದು ಓದುತ್ತದೆ; ಇನ್ನೊಂದು ಓದು ಟೀಕೆಯ ಸುಂದರ ಪರ್ಯಾಯ.

"Āviṣṭa" — ಒಂದು ಭಾವನೆ "ಒಳಹೊಕ್ಕಂತೆ". ಪದದ ಭಾವ ಹೀಗಿದೆ: ಅರ್ಜುನನು ಕರುಣೆಯ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ, ಕರುಣೆ ಅವನ ವಶದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಶಿಕ್ಷಕರು ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ: ಕರುಣೆ ಒಳ್ಳೆಯದು, ಆದರೆ ಅದು ವಿವೇಕವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ಮೋಹವಾಗಬಹುದು. ಗೀತೆ ಮುಂದೆ ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಯಿಂದ (2.1ರಲ್ಲಿ ಸಂಜಯ, ಮತ್ತು 2.2–2.3ರಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ) ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು kaśmala (ಮನಸ್ಸಿನ ಕೊಳೆ/ಮೋಹ) ಮತ್ತು hṛdaya-daurbalya ಎನ್ನುತ್ತದೆ.

"Viṣīdan" — ಮುಳುಗುತ್ತಾ. Vi + sad — "ಕೆಳಗೆ ಕುಸಿಯುವುದು, ಮುಳುಗುವುದು". ಇದೇ ವಿಷಾದ ಪದದ ಮೂಲ. ಶ್ರೀಧರರು: viśeṣeṇa sīdan, avasādaṃ glāniṃ labhamānaḥ — "ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾ, ಆಯಾಸ ಮತ್ತು ಗ್ಲಾನಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾ."

ವಿಷಾದದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನ ಮೊದಲ ಮಾತು — "dṛṣṭvemaṃ svajanam". "ಈ ನನ್ನವರನ್ನು ನೋಡಿ." ಈಗ ಇವರು "ದುರ್ಯೋಧನನ ಬೆಂಬಲಿಗರು" (1.23) ಅಲ್ಲ — ಸ್ವಜನರು, ತನ್ನವರು. ಒಂದೇ ಸಮೂಹ, ಎರಡು ಪದಗಳು — ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಎರಡು ಜಗತ್ತುಗಳು.