பகவத் கீதை · Arjuna Vishada Yogaஅத்தியாயம் 1, ஸ்லோகம் 46 (1.46)

உச்சநிலை. அர்ஜுனனின் பயணத்தைப் பாருங்கள்: 1.20-இல் வில்லை உயர்த்தினார்; 1.31-இல் "நன்மை தெரியவில்லை"; 1.35-இல் "அவர்கள் கொன்றாலும் நான் கொல்ல மாட்டேன்"; இப்போது — "ஆயுதமின்றி இருக்கும் என்னை அவர்கள் கொன்றுவிடட்டும், அதுவே மேல்." இது எதிர்ப்பை முழுமையாகக் கைவிடுவது.

மதுசூதனரின் விளக்கம் — மூன்று அம்சங்கள்:

1. "அகிம்சை, உயிரைவிட மேலான, உயிர்களின் உயர்ந்த தர்மம்" — எனவே பாவத்திலிருந்து தப்ப, வாழ்வதைவிட இறப்பதே அர்ஜுனனுக்கு அதிக நன்மையானதாகத் தோன்றுகிறது.
2. Apratīkāram என்பதன் ஒரு பொருள்: தம் உயிரைக் காக்க எந்த முயற்சியும் செய்யாதவர்.
3. இன்னொரு பொருள்: உறவினர்களைக் கொல்லும் முடிவால் மட்டுமே ஏற்பட்ட குற்றத்துக்கு, வேறு எந்தப் பிராயச்சித்தமும் இல்லாமல் — அதாவது உயிரைக் கொடுப்பதே இந்த நோக்கத்துக்கான பிராயச்சித்தமாக (தூய்மையாக்கலாக) இருக்கும் என்று அர்ஜுனன் நினைப்பது போல.

மூன்றாவது அம்சம் மிக ஆழமானது: 1.45-இல் அர்ஜுனன் தம் நோக்கத்தையே பாவம் என்றார்; இப்போது அந்தப் பாவத்தின் தூய்மையாக்கலைத் தம் மரணத்தில் காண்கிறார்.

"Kṣemataram" — அதிக நன்மை தருவது. அர்ஜுனன் "சுகம்" என்றோ "எளிது" என்றோ சொல்லவில்லை; க்ஷேமம் — நன்மை, பாதுகாப்பு, நலன் — என்ற சொல்லைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். அவருக்கு, ஆயுதமின்றிக் கொல்லப்படுவது அறரீதியாகப் பாதுகாப்பான வழி — ஏனெனில் அப்போது கைகளில் சொந்தங்களின் இரத்தம் இருக்காது.

ஒரு தீவிரமான அறிகுறி — தன்னையே அழித்துக்கொள்ளும் விருப்பம். அர்ஜுனனின் இந்த வாக்கியம், ஒருவருக்குத் தாம் இல்லாமல் போவதே "மேல்" என்று தோன்றத் தொடங்கும் ஒரு நிலையைக் காட்டுகிறது. கீதை இதை ஓர் அற-தர்ம நெருக்கடியாக முன்வைக்கிறது; கிருஷ்ணரின் முழு உபதேசமும் அர்ஜுனனை இந்த நிலையிலிருந்து மீட்டு, நிலையான புத்தியை நோக்கியும் கடமையை நோக்கியும் அழைத்துச் செல்கிறது. (கீழே ஒரு முக்கியமான பாதுகாப்புக் குறிப்பு உள்ளது.)