ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Arjuna Vishada Yogaಅಧ್ಯಾಯ 1, ಶ್ಲೋಕ 46 (1.46)

ತುತ್ತತುದಿ. ಅರ್ಜುನನ ಪಯಣವನ್ನು ನೋಡಿ: 1.20ರಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತಿದನು; 1.31ರಲ್ಲಿ "ಕಲ್ಯಾಣ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ"; 1.35ರಲ್ಲಿ "ಅವರು ಕೊಂದರೂ ನಾನು ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ"; ಮತ್ತು ಈಗ — "ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ನಿರಾಯುಧನಾಗಿ ಕೊಂದರೆ, ಅದೇ ಮೇಲು." ಇದು ಪ್ರತಿರೋಧದ ಸಂಪೂರ್ಣ ತ್ಯಾಗ.

ಮಧುಸೂದನರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ — ಮೂರು ಅಂಶಗಳು:

1. "ಅಹಿಂಸೆ, ಪ್ರಾಣಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪರಮ ಧರ್ಮ" — ಆದ್ದರಿಂದ ಪಾಪದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬದುಕಿಗಿಂತ ಮರಣವೇ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹಿತಕರವೆನಿಸುತ್ತದೆ.
2. Apratīkāram ಎಂಬುದರ ಒಂದು ಅರ್ಥ: ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡದವನು.
3. ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಥ: ಬಂಧುವಧೆಯ ನಿಶ್ಚಯಮಾತ್ರದಿಂದ ತಟ್ಟಿದ ದೋಷಕ್ಕೆ, ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಲ್ಲದೆ — ಅಂದರೆ ಪ್ರಾಣ ಕೊಡುವುದೇ ಈ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ (ಶುದ್ಧಿ) ಎಂದು ಅರ್ಜುನನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ.

ಮೂರನೆಯ ಅಂಶ ಬಹಳ ಆಳವಾದುದು: 1.45ರಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪಾಪ ಎಂದಿದ್ದ; ಈಗ ಅವನು ಆ ಪಾಪದ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮರಣದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.

"Kṣemataram" — ಹೆಚ್ಚು ಕಲ್ಯಾಣಕರ. ಅರ್ಜುನನು "ಸುಖ" ಅಥವಾ "ಸುಲಭ" ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಕ್ಷೇಮ — ಕಲ್ಯಾಣ, ಸುರಕ್ಷೆ, ಹಿತ — ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ನಿರಾಯುಧನಾಗಿ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವುದು ನೈತಿಕವಾಗಿ ಸುರಕ್ಷಿತ ದಾರಿ — ಏಕೆಂದರೆ ಆಗ ಕೈಗೆ ತನ್ನವರ ರಕ್ತ ಅಂಟಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಸಂಕೇತ — ಆತ್ಮತ್ಯಾಗದ ಬಯಕೆ. ಅರ್ಜುನನ ಈ ವಾಕ್ಯ, ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತಾನು ಇಲ್ಲವಾಗುವುದೇ "ಮೇಲು" ಎನಿಸತೊಡಗುವ ಒಂದು ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಗೀತೆ ಇದನ್ನು ಒಂದು ನೈತಿಕ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಕಟವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಇಡೀ ಉಪದೇಶ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಹೊರತಂದು ಸ್ಥಿರ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. (ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಅಗತ್ಯ ಸುರಕ್ಷಾ-ಟಿಪ್ಪಣಿ ಇದೆ.)