ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Arjuna Vishada Yogaಅಧ್ಯಾಯ 1, ಶ್ಲೋಕ 45 (1.45)

ತರ್ಕದಿಂದ ವಿಲಾಪದವರೆಗೆ. ಇದುವರೆಗೆ ಅರ್ಜುನನು ತರ್ಕಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು — ಶ್ರೇಯಸ್ಸು, ಸುಖ, ಪಾಪ, ಕುಲಧರ್ಮ. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವರ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ: aho bata! — "ಅಯ್ಯೋ!" ಇದು ತನ್ನದೇ ನಿರ್ಣಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬೆರಗಾದ ಮತ್ತು ದುಃಖಿತನಾದ, ಮುರಿದುಹೋದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಗತ. ಅಭಿನವಗುಪ್ತರ ಪ್ರಕಾರ ಇದು ಆತ್ಮಗತ — ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನೊಂದಿಗೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ.

ನಿಶ್ಚಯವೇ ಪಾಪ. ಮಧುಸೂದನರು ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಯುದ್ಧ ಇನ್ನೂ ನಡೆದಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಅರ್ಜುನನು "ನಾವು ಪಾಪ ಮಾಡಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಬಿಟ್ಟೆವು" ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯ — ಉದ್ದೇಶ — ಕೂಡ ಪಾಪ. ಮತ್ತು ಮಧುಸೂದನರು ಅರ್ಜುನನ ಮನಸ್ಸಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ಇಂತಹ ಬುದ್ಧಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ಯುದ್ಧದ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬಂದದ್ದೇಕೆ?" ಎಂದು ಯಾರೂ ಕೇಳದಿರಲಿ — ಏಕೆಂದರೆ (ಅರ್ಜುನನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ) ನಾನು ವಿಚಾರ ಮಾಡದೆ ಈ ಧೃಷ್ಟತೆ ಮಾಡಿದೆ.

"Vayam" — ನಾವು (ಎಲ್ಲರೂ). ಅರ್ಜುನನು "ನಾನು" ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ, "ನಾವು" ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅಭಿನವಗುಪ್ತರು: vayam = ಕೌರವರು ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರು — ಎಲ್ಲರೂ. ಮೊದಲು ಕೇವಲ ಕೌರವರ ಮೇಲೆ ದೋಷ ಹೊರಿಸಿದ್ದ (1.38) ಆ ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನು ಈಗ ತನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಒಂದು ನೈತಿಕ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ.

"Rājya-sukha-lobhena" — ರಾಜ್ಯಸುಖದ ದುರಾಸೆಯಿಂದ. 1.38ರಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನು ಕೌರವರನ್ನು lobhopahata-cetas (ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಹಾಳಾದ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರು) ಎಂದಿದ್ದ. ಈಗ ಅವನು ತನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಅದೇ ಆರೋಪ ಹೊರಿಸುತ್ತಾನೆ — "ರಾಜ್ಯಸುಖದ ದುರಾಸೆಯಿಂದ ನಾವು…" ಇದು ಒಂದು ಆಳವಾದ ತಿರುವು: ಇತರರಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೋಷ ತನ್ನೊಳಗೂ ಕಂಡಿತು.