பகவத் கீதை · Arjuna Vishada Yogaஅத்தியாயம் 1, ஸ்லோகம் 45 (1.45)

வாதத்திலிருந்து புலம்பலுக்கு. இதுவரை அர்ஜுனன் வாதங்களை முன்வைத்துக்கொண்டிருந்தார் — ஸ்ரேயஸ், சுகம், பாவம், குல தர்மம். இங்கே குரல் மாறுகிறது: aho bata! — "ஐயோ!" இது, தம் சொந்த முடிவையே கண்டு திகைத்து வருந்தும் உடைந்துபோன ஒருவரின் தனிமொழி. அபிநவகுப்தரின்படி இது தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்வது — அர்ஜுனன் தம்முடனேயே பேசிக்கொள்வது போல.

முடிவே பாவம். மதுசூதனர் ஒரு நுட்பமான கருத்தைச் சொல்கிறார்: போர் இன்னும் நடக்கவில்லை, இருந்தும் அர்ஜுனன் "பாவம் செய்ய முடிவு செய்துவிட்டோம்" என்கிறார். அவருக்கு முடிவு — நோக்கமே — பாவம். மதுசூதனர் அர்ஜுனனின் மனத்திலிருந்த இன்னொரு விஷயத்தையும் சொல்கிறார்: "இப்படிப்பட்ட புத்தி இருந்ததென்றால், போர் நோக்கத்துடன் ஏன் வந்தாய்?" என்று யாரும் கேட்கக்கூடாது — ஏனெனில் (அர்ஜுனனின் சொற்களில்) சிந்திக்காமல் நான் இந்தத் துடுக்குத்தனத்தைச் செய்தேன்.

"Vayam" — நாம் (அனைவரும்). அர்ஜுனன் "நான்" என்று அல்ல, "நாம்" என்கிறார். அபிநவகுப்தர்: vayam = கௌரவர்களும் பாண்டவர்களும் — அனைவரும். முன்பு கௌரவர்கள் மீது மட்டுமே குற்றம் சுமத்திய (1.38) அதே பாவத்தில் இப்போது அர்ஜுனன் தம்மையும் சேர்த்துக்கொள்கிறார். இது ஓர் அற நேர்மை.

"Rājya-sukha-lobhena" — அரசு சுகத்தின் மீதான பேராசையால். 1.38-இல் அர்ஜுனன் கௌரவர்களை lobhopahata-cetas (பேராசையால் கெட்ட மனம் உடையவர்கள்) என்றார். இப்போது அதே குற்றச்சாட்டைத் தம் மீதே சுமத்துகிறார் — "அரசு சுகத்தின் மீதான பேராசையால் நாம்…" இது ஓர் ஆழமான திருப்பம்: பிறரிடம் கண்ட குற்றம் தம்முள்ளும் தெரிந்தது.