பகவத் கீதை · Arjuna Vishada Yogaஅத்தியாயம் 1, ஸ்லோகம் 47 (1.47)

வில்லை உயர்த்துவதிலிருந்து கீழே வைப்பது வரை. 1.20-இல் — dhanur udyamya — வில்லை உயர்த்தி. 1.30-இல் — gāṇḍīvaṃ sraṃsate — காண்டீவம் நழுவுகிறது. இப்போது — visṛjya saśaraṃ cāpam — அம்புடன் வில்லைக் கீழே போட்டுவிட்டார். முழு அத்தியாயமும் இந்த ஒரே சித்திரத்தில் அடங்கிவிடுகிறது.

நின்ற நிலையிலிருந்து அமர்ந்த நிலைக்கு. மதுசூதனர் ஒரு நுட்பமான கருத்தைச் சொல்கிறார்: முன்பு அர்ஜுனன் போருக்காகவும் பார்ப்பதற்காகவும் எழுந்து நின்றிருந்தார்; இப்போது தேரின் உபஸ்தத்தில் (அமரும் இடத்தில்) அமர்ந்துவிட்டார். நிற்பது — தயார்நிலை, மன உறுதி. அமர்ந்துவிடுவது — தோல்வி, சோர்வு. உடலின் நிலை மனத்தின் நிலையைக் காட்டும் கண்ணாடி. நினைவுகூருங்கள் — "விஷாதம்" என்பதன் மூலமான √sad-உம் "அமர்ந்துவிடுதல், மூழ்குதல்" என்பதே (1.28, 1.29). அர்ஜுனன் இப்போது உண்மையிலேயே அமர்ந்துவிட்டார்.

"Śoka-saṃvigna-mānasaḥ" — சோகத்தால் கலங்கிய மனம். சஞ்சயன் ஒரே சொல்லில் அர்ஜுனனின் முழு நிலையையும் சொல்கிறார். Saṃvigna — நடுங்கும், கொந்தளிக்கும், கலங்கிய. மதுசூதனர்: śokena saṃvignaṃ pīḍitaṃ mānasaṃ yasya — சோகத்தால் மனம் வருத்தப்பட்டவர்.

ராமானுஜரின் சாரம். ராமானுஜர் முழு அத்தியாயத்தின் சாரத்தையும் இந்த இறுதிக் காட்சியில் தருகிறார்: அந்த மகாமனம் படைத்த, மிகுந்த கருணை உள்ள, நீண்ட காலம் உறவுகளைப் பேணிய, உயர்ந்த தர்மவானான பார்த்தன் — அரக்கு மாளிகை போன்ற கொடிய கொலை முயற்சிகளால் அவரும் அவர் சகோதரர்களும் மீண்டும் மீண்டும் வஞ்சிக்கப்பட்டிருந்தும், பரம புருஷனே அவர்களுக்குத் துணையாக இருந்தும் — உம்முடையவர்கள் சாகப்போவதைக் கண்டு, உறவினர் மீதான அன்பாலும், மேலான கருணையாலும், தர்ம-அதர்ம பயத்தாலும், உடலெங்கும் வியர்த்துக் கொட்டி, "எப்படியும் நான் போரிட மாட்டேன்" என்று சொல்லி, உறவினர்களைப் பிரிய நேரும் என்ற அச்சத்தால் பிறந்த சோகத்தால் கலங்கிய மனத்துடன், அம்புடன் வில்லைக் கீழே போட்டுவிட்டுத் தேரில் அமர்ந்துவிட்டார்.

ராமானுஜரின் இந்தச் சாரத்தில் அர்ஜுனன் மீது ஆழ்ந்த மரியாதை இருக்கிறது — அவருடைய நற்பண்புகளுக்கும், அவருடைய வேதனைக்கும்.

சஞ்சயனின் பார்வை — திருதராஷ்டிரரும். நினைவில் கொள்ளுங்கள், இவை அனைத்தையும் சஞ்சயன் திருதராஷ்டிரருக்குச் சொல்கிறார். திருதராஷ்டிரருக்கு இது ஒருவேளை ஒரு கண நம்பிக்கையாக இருந்திருக்கலாம் — "அர்ஜுனன் வில்லைக் கீழே வைத்துவிட்டான்!" ஆனால் கதையை அறிந்தவர்களுக்குத் தெரியும், இது முடிவு அல்ல, தொடக்கம் என்று.

அத்தியாயத்தின் முடிவு — ஒரு கேள்வியும். முதல் அத்தியாயம் அர்ஜுனன் அமர்ந்துவிடுவதோடு முடிகிறது — எந்தத் தீர்வும் இல்லாமல். கிருஷ்ணர் இதுவரை ஓர் உபதேசம்கூடச் செய்யவில்லை. கீதையின் முழு ஞானமும் அமர்ந்திருக்கும், உடைந்துபோன, நேர்மையான இந்த வீரரின் முன் திறக்கிறது.