பகவத் கீதை · Sankhya Yogaஅத்தியாயம் 2, ஸ்லோகம் 1 (2.1)

மூன்று சொற்கள், ஒரு சித்திரம். சஞ்சயன் அர்ஜுனனின் நிலையை மூன்று அடைமொழிகளில் சொல்கிறான்: kṛpayāviṣṭam (கருணையால் சூழப்பட்டவன்), aśru-pūrṇākulekṣaṇam (கண்ணீர் நிறைந்து கலங்கிய கண்கள்), viṣīdantam (துயரில் மூழ்குபவன்). முதல் சொல் 1.28-ஐ மீண்டும் சொல்கிறது — அதே "கிருபயா ஆவிஷ்டம்". இரண்டாவது புதியது — முதல் முறையாகக் கண்ணீர் தெளிவாக விவரிக்கப்படுகிறது. ஸ்ரீதரர்: aśrubhiḥ pūrṇe ākule īkṣaṇe yasya tam — எவனுடைய இரு கண்களும் கண்ணீரால் நிறைந்து கலங்கியிருக்கின்றனவோ அவன்.

மாவீரனின் கண்ணீர். கீதை தன் நாயகனின் பலவீனத்தை மறைப்பதில்லை. அர்ஜுனன் அழுகிறான் — சஞ்சயன் இதை நேரடியாகச் சொல்கிறான். கீதையின் உபதேசம் ஏதோ ஒரு "இலட்சிய, வலிமையான" மனிதனுக்காக அல்ல, உடைந்துபோன ஒரு மனிதனுக்காக என்பதை இது காட்டுகிறது.

"Madhusūdana" — இந்த விளிப்பின் தேர்வு. சஞ்சயன் இங்கே கிருஷ்ணனை "மதுசூதனன்" — மது என்ற அசுரனைக் கொன்றவர் — என்று அழைக்கிறான். பல ஆசிரியர்கள் இதில் ஒரு குறிப்பைக் காண்கிறார்கள்: வெளியே உள்ள அசுரனைக் கொன்றவர், இப்போது அர்ஜுனனுக்குள் இருக்கும் "அசுரனை" — துயரத்தையும் மோகத்தையும் — விலக்குவார். இது ஒரு குறியீட்டு வாசிப்பு, ஸ்லோகத்தின் சொல்லுக்குச் சொல் பொருள் அல்ல.

கிருஷ்ணனின் திருப்பம். முதல் அத்தியாயத்தில் கிருஷ்ணனுக்கு ஒரே ஒரு வாக்கியம் இருந்தது (1.25). இப்போது அவர் "இந்த வார்த்தையைச் சொல்கிறார்" — இங்கிருந்தே கீதையின் உபதேசம் தொடங்குகிறது.