Bhagavad Gita · Vishvarupa Darshana YogaChapter 11, Shloka 14 (11.14)
Original Sanskrit · सञ्जयः
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत
॥ 11.14 ॥
tataḥ sa vismayāviṣṭo hṛṣṭaromā dhanañjayaḥ
praṇamya śirasā devaṃ kṛtāñjalirabhāṣata
Translation
"Then Dhananjaya (Arjuna), filled with wonder, his hair standing on end, bowed his head to the God and, with joined palms, said —"
Interpretation
Shankaracharya. vismayena āviṣṭaḥ vismayāviṣṭaḥ, hṛṣṭāni romāṇi yasya; praṇamya prakarṣeṇa namanaṃ kṛtvā prahvībhūtaḥ san; kṛtāñjaliḥ namaskārārthaṃ saṃpuṭīkṛtahastaḥ.
Acharya Ramanuja. mahāścaryasya kṛtsnasya jagataḥ svadehaikadeśena āśrayabhūtaṃ — the one who, with a single part of his body, supports the whole wondrous universe; śirasā daṇḍavat praṇamya — prostrating full length, with his head.
AI-assisted draft translation — under review.