ભગવદ્ ગીતા · Jnana Vijnana Yogaઅધ્યાય 7, શ્લોક 17 (7.17)

શંકરાચાર્ય — આત્મા પ્રિય હોય છે. Jñānī tattvavit tattvavittvāt nitya-yuktaḥ bhavati eka-bhaktiś ca anyasya bhajanīyasya adarśanāt — તત્ત્વ જાણવાથી સદા યુક્ત, અને બીજા કોઈ ભજવા યોગ્યને ન જોવાથી એકભક્તિ; priyo hi yasmāt aham ātmā jñāninaḥ … prasiddhaṃ hi loke ātmā priyo bhavati — હું જ્ઞાનીનો આત્મા છું, અને આત્મા સૌને પ્રિય હોય છે; sa ca jñānī mama vāsudevasya ātmaiva iti mama atyarthaṃ priyaḥ.

આચાર્ય રામાનુજ — પ્રેમની કોઈ સીમા નથી. Tasya hi mad-eka-prāpyasya mayā yogo nityaḥ, itarayos tu yāvat svābhilaṣita-prāpti mayā yogaḥ — જ્ઞાનીનું લક્ષ્ય માત્ર હું, તેથી તેનો યોગ નિત્ય; બીજાઓનો ત્યાં સુધી જ્યાં સુધી તેમની ઇચ્છિત વસ્તુ ન મળે. Atyartha-śabdo abhidheya-vacanaḥ, jñāninaḥ ahaṃ yathā priyaḥ tathā mayā sarvajñena sarvaśaktinā api abhidhātuṃ na śakyate … priyatvasya iyattā-rahitatvāt — "atyartham"નો અર્થ: જ્ઞાનીને હું કેટલો પ્રિય છું, તે હું સર્વજ્ઞ, સર્વશક્તિમાન પણ કહી શકવા સમર્થ નથી, કારણ કે તે પ્રેમની કોઈ સીમા નથી. ઉદાહરણ: પ્રહ્લાદ — sa tv āsakta-matiḥ kṛṣṇe daśyamāno mahoragaiḥ, na viveda ātmano gātram (વિષ્ણુ પુરાણ 1.17.39) — સાપો ડંખ મારતા હોવા છતાં કૃષ્ણમાં આસક્ત પ્રહ્લાદને પોતાના શરીરનું ભાન ન રહ્યું.

તફાવત: શંકર — પ્રિયતાનું કારણ એકાત્મતા; રામાનુજ — પ્રિયતા અસીમ પ્રેમ, સંબંધમાં બે.