பகவத் கீதை · Jnana Vijnana Yogaஅத்தியாயம் 7, ஸ்லோகம் 17 (7.17)

சங்கராச்சாரியர் — ஆத்மா பிரியமானது. Jñānī tattvavit tattvavittvāt nitya-yuktaḥ bhavati eka-bhaktiś ca anyasya bhajanīyasya adarśanāt — தத்துவத்தை அறிந்ததால் எப்போதும் இணைந்திருப்பவன், வழிபடத்தக்க வேறு எவரையும் காணாததால் ஒருமைப் பக்தி உடையவன்; priyo hi yasmāt aham ātmā jñāninaḥ … prasiddhaṃ hi loke ātmā priyo bhavati — நான் ஞானியின் ஆத்மா, ஆத்மா எல்லோருக்கும் பிரியமானது; sa ca jñānī mama vāsudevasya ātmaiva iti mama atyarthaṃ priyaḥ.

ஆசாரியர் ராமானுஜர் — அன்புக்கு எல்லையில்லை. Tasya hi mad-eka-prāpyasya mayā yogo nityaḥ, itarayos tu yāvat svābhilaṣita-prāpti mayā yogaḥ — ஞானியின் இலக்கு நான் மட்டுமே, ஆகவே அவனுடைய இணைப்பு நித்தியமானது; மற்றவர்களுடையது அவர்கள் விரும்பியது கிடைக்கும் வரை மட்டுமே. Atyartha-śabdo abhidheya-vacanaḥ, jñāninaḥ ahaṃ yathā priyaḥ tathā mayā sarvajñena sarvaśaktinā api abhidhātuṃ na śakyate … priyatvasya iyattā-rahitatvāt — "atyartham" என்பதன் பொருள்: ஞானிக்கு நான் எவ்வளவு பிரியமானவன் என்பதை எல்லாம் அறிந்தவனும் எல்லாம் வல்லவனுமான நானே சொல்ல இயலாது, ஏனெனில் அந்த அன்புக்கு எல்லையில்லை. எடுத்துக்காட்டு: பிரகலாதன் — sa tv āsakta-matiḥ kṛṣṇe daśyamāno mahoragaiḥ, na viveda ātmano gātram (விஷ்ணு புராணம் 1.17.39) — பெரும் பாம்புகள் கொத்தியபோதும் கிருஷ்ணனிடம் ஈடுபட்ட பிரகலாதனுக்குத் தன் உடலின் உணர்வே இருக்கவில்லை.

வேறுபாடு: சங்கரர் — பிரியத்துக்குக் காரணம் ஏகாத்மதை; ராமானுஜர் — பிரியம் என்பது எல்லையற்ற அன்பு, உறவில் இருவர்.