பகவத் கீதை · Jnana Vijnana Yogaஅத்தியாயம் 7, ஸ்லோகம் 18 (7.18)

சங்கராச்சாரியர். Udārāḥ utkṛṣṭāḥ sarva eva ete trayo'pi mama priyā eva … na hi kaścit mad-bhaktaḥ mama vāsudevasya apriyaḥ bhavati — மூவரும் சிறந்தவர்களே, எனக்குப் பிரியமானவர்களே; எந்த பக்தனும் எனக்குப் பிரியமற்றவன் அல்ல. Jñānī tu ātmaiva na anyo mattaḥ iti me … matam — ஞானி என்னிலிருந்து வேறல்ல, என் ஆத்மாவே; aham eva bhagavān vāsudevaḥ na anyo'smi ity evaṃ yuktātmā — "நானே பகவான் வாசுதேவன், வேறல்ல" — இந்த உணர்வால் ஒருமுகப்பட்டவன்.

ஆசாரியர் ராமானுஜர் — "உதாரன்" என்பதன் அழகான பொருள். Sarve eva ete mām eva upāsate iti udārāḥ vadānyāḥ, ye matto yat kiñcid api gṛhṇanti te hi mama sarvasva-dāyinaḥ — இவர்கள் அனைவரும் என்னையே உபாசிக்கிறார்கள், ஆகவே உதாரர்கள் — கொடையாளிகள்; என்னிடமிருந்து எதையேனும் பெறுபவர்கள் எனக்குத் தங்கள் அனைத்தையும் கொடுப்பவர்கள்! Jñānī tu ātmā eva me matam, tad-āyattātma-dhāraṇaḥ aham iti manye — ஞானியோ என் ஆத்மா — அவனுடைய ஆதாரத்தால் நான் என்னைத் தாங்குகிறேன் என்று கருதுகிறேன்; ஏனெனில் அவன் நானின்றி நிலைக்க இயலாது, ataḥ tena vinā mama api ātma-dhāraṇaṃ na saṃbhavati — ஆகவே அவனின்றி என் ஆத்ம தாரணமும் சாத்தியமில்லை.

வேறுபாடு: சங்கரர் — "ஆத்மாவே" = அபேதம்; ராமானுஜர் — "ஆத்மாவே" = அன்பில் ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருத்தல் (பகவானும் பக்தனின்றி "இருக்க முடியாது" — பக்தியின் கவித்துவ உச்சம்).