பகவத் கீதை · Jnana Vijnana Yogaஅத்தியாயம் 7, ஸ்லோகம் 16 (7.16)

சங்கராச்சாரியர். Ārtaḥ ārti-parigṛhītaḥ taskara-vyāghra-rogādinā abhibhūtaḥ āpannaḥ — திருடன், புலி, நோய் முதலியவற்றால் சூழப்பட்டு, துன்பத்தில் இருப்பவன்; jijñāsuḥ bhagavat-tattvaṃ jñātum icchati; arthārthī dhana-kāmaḥ; jñānī viṣṇoḥ tattvavit.

ஆசாரியர் ராமானுஜர் — வேறு வரையறைகள். Ārtaḥ pratiṣṭhā-hīno bhraṣṭaiśvaryaḥ punas tat-prāpti-kāmaḥ — மதிப்பையோ ஐஸ்வரியத்தையோ இழந்து, மீண்டும் பெற விரும்புபவன்; arthārthī aprāptaiśvaryatayā aiśvarya-kāmaḥ — ஐஸ்வரியம் கிடைக்காதவன், அதை விரும்புபவன்; tayoḥ mukha-bheda-mātram … eka eva adhikāraḥ — இருவரிடையே வடிவ வேறுபாடு மட்டுமே, அதிகாரம் ஒன்றே. Jijñāsuḥ prakṛti-viyuktātma-svarūpāvāptīcchuḥ — பிரகிருதியிலிருந்து விடுபட்ட ஆத்ம சொரூபத்தை அடைய விரும்புபவன் (கைவல்யார்த்தி); jñānī … bhagavac-cheṣataika-rasātma-svarūpa-vit … bhagavantaṃ prepsuḥ — பகவானின் சேஷமாக இருப்பதே ஆத்மாவின் சாரம் என்று அறிந்து, பகவானையே அடைய விரும்புபவன்.

வேறுபாடு: சங்கரர் — ஜிஜ்ஞாசு = பகவத் தத்துவத்தை அறிய விரும்புபவன்; ராமானுஜர் — ஜிஜ்ஞாசு = ஆத்ம கைவல்யத்தை விரும்புபவன். ராமானுஜர் ஆர்த்தனையும் அர்த்தார்த்தியையும் ஒரே பிரிவாகக் கொள்கிறார்.