பகவத் கீதை · Dhyana Yoga (Atma-samyama Yoga)அத்தியாயம் 6, ஸ்லோகம் 19 (6.19)

உவமை எதற்கு? சுலோகத்தில் "sā upamā" — எதற்கான உவமை என்பதில் நுட்பமான வேறுபாடு உண்டு.

சங்கராசாரியர் — சித்தத்துக்கு. Yathā dīpaḥ … nivāte vāta-varjite deśe sthitaḥ na iṅgate na calati — காற்றில்லாத இடத்து விளக்கு அசைவதில்லை; sā upamā … yoga-jñaiḥ citta-pracāra-darśibhiḥ smṛtā — சித்தத்தின் இயக்கத்தைக் கவனிக்கும் யோகம் அறிந்தவர்கள் தந்த உவமை இது; மேலும் ekāgrībhūtaṃ nivāta-pradīpa-kalpaṃ sat — ஒருமுகப்பட்ட சித்தம் காற்றில்லாத இடத்து விளக்கைப் போல ஆகிறது. அதாவது உவமை யோகியின் சித்தத்துக்கு.

ஆசாரிய ராமானுஜர் — ஆத்ம ஸ்வரூபத்துக்கு. Nivātastho dīpo yathā na iṅgate na calati acalaḥ saprabhaḥ tiṣṭhati — காற்றில்லாத இடத்து விளக்கு அசையாமல், ஒளியுடன் இருக்கிறது; yatacittasya nivṛtta-sakaletara-mano-vṛtteḥ yoginaḥ ātmani yogaṃ yuñjataḥ ātma-svarūpasya sā upamā — இந்த உவமை (யோகியின்) ஆத்ம ஸ்வரூபத்துக்கு: niścalo jñāna-prabha ātmā tiṣṭhati — மற்ற மன விருத்திகள் அனைத்தும் நிற்கும்போது, ஆத்மா அசையாமல் ஞான ஒளியுடன் பிரகாசிக்கிறது.

வேறுபாடு: சங்கரர் — விளக்கு = நிலையான சித்தம்; ராமானுஜர் — விளக்கு = ஆத்மா, அதன் சுடர் = ஞானம் (5.16-இன் "சூரியனும் ஒளியும்" உவமையுடன் ஒத்துப்போகிறது).