ભગવદ્ ગીતા · Daivasura Sampad Vibhaga Yogaઅધ્યાય 16, શ્લોક 2 (16.2)

શંકરાચાર્ય. ahiṃsā ahiṃsanaṃ prāṇināṃ pīḍāvarjanam; satyam apriyānṛtavarjitaṃ yathābhūtārthavacanam — અપ્રિય અને જૂઠથી રહિત, યથાર્થ વચન; parasmai pararandhraprakaṭīkaraṇaṃ paiśunam — બીજાના દોષ બીજાઓ આગળ ખુલ્લા કરવા તે ચાડી છે.

આચાર્ય રામાનુજ. satyaṃ yathādṛṣṭārthagocarabhūtahitavākyam — જેવું જોયું તેવું, અને પ્રાણીઓના હિતવાળું વાક્ય; dayā bhūteṣu sarveṣu duḥkhāsahiṣṇutvam — સૌનું દુઃખ સહન ન કરી શકવું.

શ્રીધર સ્વામી. સરળ વ્યાખ્યાઓ: akrodhas tāḍitasyāpi citte kṣobhānutpattiḥ — માર ખાઈને પણ મનમાં ક્ષોભ ન ઊઠવો; tyāga audāryam — ત્યાગ = ઉદારતા; bhūteṣu dīneṣu dayā — મુશ્કેલીમાં પડેલાઓ પર દયા; hrīḥ akāryapravṛttau lokalajjā; acāpalaṃ vyarthakriyārāhityam — નકામું કામ ન કરવું.

મધુસૂદન સરસ્વતી. hiṃsā prāṇivṛtticchedaḥ — કોઈની આજીવિકા/જીવન-વૃત્તિ કાપવી એ પણ હિંસા; સત્ય = anarthānanubandhi yathābhūtārthavacanam — અનર્થ ન લાવે તેવું યથાર્થ વચન; માર્દવ = vṛthāpūrvapakṣādiṣv api śiṣyādiṣu — શિષ્યોના નકામા તર્કો પ્રત્યે પણ કોમળતા.

મધ્વાચાર્ય. પૈશુન = paropadravanimittadoṣāṇāṃ rājādeḥ kathanam — બીજાને મુશ્કેલીમાં મૂકવા માટે તેમના દોષ રાજા (અધિકારી)ને કહેવા.