ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Daivasura Sampad Vibhaga Yogaಅಧ್ಯಾಯ 16, ಶ್ಲೋಕ 2 (16.2)

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು. ahiṃsā ahiṃsanaṃ prāṇināṃ pīḍāvarjanam; satyam apriyānṛtavarjitaṃ yathābhūtārthavacanam — ಅಪ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಇಲ್ಲದ, ಯಥಾರ್ಥವಾದ ಮಾತು; parasmai pararandhraprakaṭīkaraṇaṃ paiśunam — ಒಬ್ಬರ ದೋಷಗಳನ್ನು ಇತರರ ಮುಂದೆ ಬಯಲು ಮಾಡುವುದು ಚಾಡಿ.

ಆಚಾರ್ಯ ರಾಮಾನುಜರು. satyaṃ yathādṛṣṭārthagocarabhūtahitavākyam — ಕಂಡದ್ದನ್ನು ಕಂಡಂತೆಯೇ, ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳುವ ಮಾತು; dayā bhūteṣu sarveṣu duḥkhāsahiṣṇutvam — ಎಲ್ಲರ ದುಃಖವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದಿರುವುದು.

ಶ್ರೀಧರ ಸ್ವಾಮಿ. ಸರಳ ವ್ಯಾಖ್ಯೆಗಳು: akrodhas tāḍitasyāpi citte kṣobhānutpattiḥ — ಏಟು ತಿಂದರೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಷೋಭೆ ಏಳದಿರುವುದು; tyāga audāryam — ತ್ಯಾಗ = ಉದಾರತೆ; bhūteṣu dīneṣu dayā — ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದವರ ಮೇಲೆ ದಯೆ; hrīḥ akāryapravṛttau lokalajjā; acāpalaṃ vyarthakriyārāhityam — ವ್ಯರ್ಥ ಕೆಲಸ ಮಾಡದಿರುವುದು.

ಮಧುಸೂದನ ಸರಸ್ವತಿ. hiṃsā prāṇivṛtticchedaḥ — ಯಾರದೇ ಜೀವನೋಪಾಯ/ಜೀವನವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದೂ ಹಿಂಸೆ; ಸತ್ಯ = anarthānanubandhi yathābhūtārthavacanam — ಅನರ್ಥವನ್ನು ತರದ ಯಥಾರ್ಥ ಮಾತು; ಮಾರ್ದವ = vṛthāpūrvapakṣādiṣv api śiṣyādiṣu — ಶಿಷ್ಯರ ವ್ಯರ್ಥ ತರ್ಕಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮೃದುತ್ವ.

ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರು. ಪೈಶುನ = paropadravanimittadoṣāṇāṃ rājādeḥ kathanam — ಇತರರನ್ನು ತೊಂದರೆಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಲು ಅವರ ದೋಷಗಳನ್ನು ರಾಜನಿಗೆ (ಅಧಿಕಾರಿಗೆ) ಹೇಳುವುದು.