ഭഗവദ്ഗീത · Daivasura Sampad Vibhaga Yogaഅദ്ധ്യായം 16, ശ്ലോകം 2 (16.2)

ശങ്കരാചാര്യർ. ahiṃsā ahiṃsanaṃ prāṇināṃ pīḍāvarjanam; satyam apriyānṛtavarjitaṃ yathābhūtārthavacanam — അപ്രിയവും കള്ളവും ഇല്ലാത്ത, യഥാർത്ഥമായ വാക്ക്; parasmai pararandhraprakaṭīkaraṇaṃ paiśunam — ഒരാളുടെ കുറ്റങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ തുറന്നുകാട്ടുന്നതാണ് ഏഷണി.

ആചാര്യ രാമാനുജർ. satyaṃ yathādṛṣṭārthagocarabhūtahitavākyam — കണ്ടതുപോലെയുള്ളതും ജീവികൾക്കു ഹിതകരവുമായ വാക്ക്; dayā bhūteṣu sarveṣu duḥkhāsahiṣṇutvam — എല്ലാവരുടെയും ദുഃഖം സഹിക്കാൻ കഴിയാതിരിക്കൽ.

ശ്രീധരസ്വാമി. ലളിതമായ നിർവ്വചനങ്ങൾ: akrodhas tāḍitasyāpi citte kṣobhānutpattiḥ — അടി കിട്ടിയാലും മനസ്സിൽ ക്ഷോഭം ഉയരാതിരിക്കൽ; tyāga audāryam — ത്യാഗം = ഉദാരത; bhūteṣu dīneṣu dayā — കഷ്ടതയിൽപ്പെട്ടവരോടുള്ള ദയ; hrīḥ akāryapravṛttau lokalajjā; acāpalaṃ vyarthakriyārāhityam — വ്യർത്ഥമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യാതിരിക്കൽ.

മധുസൂദന സരസ്വതി. hiṃsā prāṇivṛtticchedaḥ — ഒരാളുടെ ഉപജീവനമാർഗ്ഗം/ജീവിതവൃത്തി മുറിക്കുന്നതും ഹിംസയാണ്; സത്യം = anarthānanubandhi yathābhūtārthavacanam — അനർത്ഥം വരുത്താത്ത യഥാർത്ഥ വാക്ക്; മാർദ്ദവം = vṛthāpūrvapakṣādiṣv api śiṣyādiṣu — ശിഷ്യരുടെ അർത്ഥശൂന്യമായ തർക്കങ്ങളോടുപോലും മൃദുത്വം.

മധ്വാചാര്യർ. പൈശുനം = paropadravanimittadoṣāṇāṃ rājādeḥ kathanam — മറ്റുള്ളവരെ കുഴപ്പത്തിലാക്കാനായി അവരുടെ കുറ്റങ്ങൾ രാജാവിനോട് (അധികാരിയോട്) പറയൽ.