பகவத் கீதை · Daivasura Sampad Vibhaga Yogaஅத்தியாயம் 16, ஸ்லோகம் 2 (16.2)

சங்கராசாரியார். ahiṃsā ahiṃsanaṃ prāṇināṃ pīḍāvarjanam; satyam apriyānṛtavarjitaṃ yathābhūtārthavacanam — விரும்பத்தகாததும் பொய்யும் இல்லாத, உள்ளதை உள்ளபடி சொல்லும் சொல்; parasmai pararandhraprakaṭīkaraṇaṃ paiśunam — ஒருவரின் குறைகளைப் பிறர் முன் வெளிப்படுத்துவதே கோள் சொல்லுதல்.

ஆசாரிய ராமானுஜர். satyaṃ yathādṛṣṭārthagocarabhūtahitavākyam — கண்டதைக் கண்டபடி, உயிர்களுக்கு நன்மை தரும் சொல்; dayā bhūteṣu sarveṣu duḥkhāsahiṣṇutvam — எல்லோருடைய துன்பத்தையும் பொறுக்க முடியாமை.

ஸ்ரீதர ஸ்வாமி. எளிய வரையறைகள்: akrodhas tāḍitasyāpi citte kṣobhānutpattiḥ — அடி வாங்கினாலும் மனதில் கலக்கம் எழாமை; tyāga audāryam — தியாகம் = தாராள மனம்; bhūteṣu dīneṣu dayā — துன்பத்தில் சிக்கியவர்களிடம் தயை; hrīḥ akāryapravṛttau lokalajjā; acāpalaṃ vyarthakriyārāhityam — வீண் காரியங்களைச் செய்யாமை.

மதுசூதன ஸரஸ்வதி. hiṃsā prāṇivṛtticchedaḥ — ஒருவரின் வாழ்வாதாரத்தை/வாழ்க்கை வழியை அறுப்பதும் ஹிம்சையே; சத்தியம் = anarthānanubandhi yathābhūtārthavacanam — தீங்கு விளைவிக்காத, உள்ளதை உள்ளபடி சொல்லும் சொல்; மார்தவம் = vṛthāpūrvapakṣādiṣv api śiṣyādiṣu — சீடர்களின் வீண் வாதங்களிடத்தும் மென்மை.

மத்வாசாரியார். பைசுனம் = paropadravanimittadoṣāṇāṃ rājādeḥ kathanam — பிறரைத் தொல்லையில் ஆழ்த்துவதற்காக அவர்களின் குறைகளை அரசனிடம் (அதிகாரியிடம்) சொல்லுதல்.