பகவத் கீதை · Daivasura Sampad Vibhaga Yogaஅத்தியாயம் 16, ஸ்லோகம் 3 (16.3)

சங்கராசாரியார். tejaḥ prāgalbhyaṃ na tvaggatā dīptiḥ — தேஜஸ் = துணிவும் மனத்திண்மையும், தோலின் பளபளப்பு அல்ல; க்ஷமைக்கும் அக்ரோதத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு — க்ஷமையில் மனக்கலக்கம் எழுவதே இல்லை, அக்ரோதத்தில் எழுந்த கோபம் அடக்கப்படுகிறது; śaucaṃ dvividhaṃ — புறத் தூய்மை, அகத் தூய்மை; abhijāta = bhāvikalyāṇasya — எவருடைய எதிர்காலம் நன்மை நிறைந்ததோ அவர்.

ஆசாரிய ராமானுஜர். tejaḥ durjanaiḥ anabhibhavanīyatvam — தீயவர்களால் அடக்கப்பட முடியாத தன்மை; dhṛtiḥ mahatyām api āpadi kṛtyakartavyatāvadhāraṇam — பெரும் ஆபத்திலும் கடமையைப் பற்றி நிற்றல்.

ஸ்ரீதர ஸ்வாமி. kṣamā paribhavādiṣūtpadyamāneṣu krodhapratibandhaḥ; dhṛtir duḥkhādibhir avasīdataś cittasya sthirīkaraṇam — துன்பத்தால் சோர்ந்து விழும் மனதை நிலைப்படுத்துதல்; மேலும் அபிஜாதம்: bhāvikalyāṇasya puṃso bhavanti — எவருக்கு இனி நன்மை நிகழப்போகிறதோ அவருக்கு.

மதுசூதன ஸரஸ்வதி. க்ஷமை = saty api sāmarthye paribhavahetuṃ prati krodhasyānutpattiḥ — வலிமை இருந்தும், அவமதிப்பவர் மீது கோபம் எழாமை; சௌசம் இங்கே ābhyantaraṃ arthaprayogādau māyānṛtādirāhityaṃ — பணக் கொடுக்கல்-வாங்கலில் வஞ்சகமும் பொய்யும் இல்லாமை. தேஜஸுக்கு அவர் தரும் வரையறையில் strībālakādibhir mūḍhair anabhibhāvyatvam — பெண்கள், குழந்தைகள், மூடர்கள் ஆகியோரால் அடக்கப்படாமை — என்பதும் உள்ளது.

மத்வாசாரியார். kṣamā tu krodhābhāvena sahāpakartur anapakāraḥ — கோபமின்றி, தீங்கு செய்தவருக்குத் தீங்கு செய்யாமை.