ଭଗବଦ୍ ଗୀତା · Daivasura Sampad Vibhaga Yogaଅଧ୍ୟାୟ 16, ଶ୍ଳୋକ 2 (16.2)

ଶଙ୍କରାଚାର୍ଯ୍ୟ. ahiṃsā ahiṃsanaṃ prāṇināṃ pīḍāvarjanam; satyam apriyānṛtavarjitaṃ yathābhūtārthavacanam — ଅପ୍ରିୟ ଓ ମିଛରୁ ମୁକ୍ତ, ଯଥାର୍ଥ ବଚନ; parasmai pararandhraprakaṭīkaraṇaṃ paiśunam — ଅନ୍ୟର ଦୋଷ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଖୋଲିବା ଚୁଗୁଲି।

ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ରାମାନୁଜ. satyaṃ yathādṛṣṭārthagocarabhūtahitavākyam — ଯେମିତି ଦେଖିଛି ସେମିତି, ଏବଂ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହିତକାରୀ ବାକ୍ୟ; dayā bhūteṣu sarveṣu duḥkhāsahiṣṇutvam — ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖ ସହି ନ ପାରିବା।

ଶ୍ରୀଧର ସ୍ୱାମୀ. ସରଳ ପରିଭାଷା: akrodhas tāḍitasyāpi citte kṣobhānutpattiḥ — ମାଡ଼ ଖାଇ ମଧ୍ୟ ମନରେ କ୍ଷୋଭ ନ ଉଠିବା; tyāga audāryam — ତ୍ୟାଗ = ଉଦାରତା; bhūteṣu dīneṣu dayā — କଷ୍ଟରେ ପଡ଼ିଥିବାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା; hrīḥ akāryapravṛttau lokalajjā; acāpalaṃ vyarthakriyārāhityam — ଅକାମି କାମ ନ କରିବା।

ମଧୁସୂଦନ ସରସ୍ୱତୀ. hiṃsā prāṇivṛtticchedaḥ — କାହାର ଜୀବିକା/ଜୀବନ-ବୃତ୍ତି କାଟିବା ମଧ୍ୟ ହିଂସା; ସତ୍ୟ = anarthānanubandhi yathābhūtārthavacanam — ଅନର୍ଥ ନ ଆଣୁଥିବା ଯଥାର୍ଥ ବଚନ; ମାର୍ଦବ = vṛthāpūrvapakṣādiṣv api śiṣyādiṣu — ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଅକାମି ତର୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ କୋମଳତା।

ମଧ୍ୱାଚାର୍ଯ୍ୟ. ପୈଶୁନ = paropadravanimittadoṣāṇāṃ rājādeḥ kathanam — ଅନ୍ୟକୁ ଅସୁବିଧାରେ ପକାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଦୋଷ ରାଜା (ଅଧିକାରୀ)ଙ୍କୁ କହିବା।