ଭଗବଦ୍ ଗୀତା · Daivasura Sampad Vibhaga Yogaଅଧ୍ୟାୟ 16, ଶ୍ଳୋକ 1 (16.1)

ଶଙ୍କରାଚାର୍ଯ୍ୟ. abhayam abhīrutā; saṃvyavahāreṣu paravañcanāmāyānṛtādiparivarjanaṃ — ବ୍ୟବହାରରେ ଅନ୍ୟକୁ ଠକିବା, ଛଳ ଓ ମିଛ ଛାଡ଼ିବା ହିଁ ସତ୍ତ୍ୱଶୁଦ୍ଧି; dānaṃ yathāśakti saṃvibhāgaḥ annādīnām — ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଅନ୍ନ ଆଦି ବାଣ୍ଟିବା।

ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ରାମାନୁଜ. iṣṭāniṣṭaviyogasaṃyogarūpasya duḥkhasya hetudarśanajaṃ duḥkhaṃ bhayam — ପ୍ରିୟର ବିଚ୍ଛେଦ ଓ ଅପ୍ରିୟର ମିଳନର କାରଣ ଦେଖି ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ହୁଏ, ତାହା ଭୟ; dānaṃ nyāyārjitadhanasya pātre pratipādanam — ନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା।

ଶ୍ରୀଧର ସ୍ୱାମୀ. ଅଧ୍ୟାୟର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ: āsurīṃ saṃpadaṃ tyaktvā daivīm evāśritā narāḥ mucyanta iti nirṇetuṃ tadvivekaḥ — ଆସୁରୀ ଛାଡ଼ି ଦୈବୀକୁ ଆପଣାଉଥିବା ଲୋକ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି — ଏହା ସ୍ଥିର କରିବା ପାଇଁ ଦୁଇଟିର ବିବେକ। ଅର୍ଥାତ୍: 15.20 ପରେ ପ୍ରଶ୍ନ — ka etat tattvaṃ budhyate ko vā na — କିଏ ଏହି ଜ୍ଞାନ ବୁଝେ, କିଏ ବୁଝେ ନାହିଁ।

ମଧୁସୂଦନ ସରସ୍ୱତୀ. 15.2ର "ତଳର ଚେର" (karmānubandhīni) ସହିତ ଯୋଡ଼ନ୍ତି — ସେହି ବାସନାଗୁଡ଼ିକ ଏଠାରେ ଦୈବୀ ଓ ଆସୁରୀ ପ୍ରକୃତି ରୂପରେ; ଦୈବୀ = vedabodhitakarmātmajñānopāyānuṣṭhānapravṛttihetuḥ sāttvikī śubhavāsanā — ଶୁଭ ବାସନା, ଯାହା କଲ୍ୟାଣର ସାଧନରେ ଲଗାଏ।

ମଧ୍ୱାଚାର୍ଯ୍ୟ. pumarthasādhanavirodhi — ପୁରୁଷାର୍ଥର ସାଧନର ବିରୋଧୀ ଦୋଷ ଦେଖାନ୍ତି; ମଙ୍ଗଳ: sādhanavighnahartre namaḥ — ସାଧନାର ବିଘ୍ନହର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।