பகவத் கீதை · Daivasura Sampad Vibhaga Yogaஅத்தியாயம் 16, ஸ்லோகம் 1 (16.1)

சங்கராசாரியார். abhayam abhīrutā; saṃvyavahāreṣu paravañcanāmāyānṛtādiparivarjanaṃ — நடைமுறை வாழ்க்கையில் பிறரை ஏமாற்றுதல், வஞ்சகம், பொய் ஆகியவற்றை விடுவதே சத்துவ சுத்தி; dānaṃ yathāśakti saṃvibhāgaḥ annādīnām — தன் சக்திக்கு ஏற்ப உணவு முதலியவற்றைப் பகிர்ந்தளித்தல்.

ஆசாரிய ராமானுஜர். iṣṭāniṣṭaviyogasaṃyogarūpasya duḥkhasya hetudarśanajaṃ duḥkhaṃ bhayam — விரும்பியது பிரிவதற்கும் விரும்பாதது சேர்வதற்கும் உரிய காரணத்தைக் கண்டு உண்டாகும் துக்கமே பயம்; dānaṃ nyāyārjitadhanasya pātre pratipādanam — நியாயமாகச் சம்பாதித்த செல்வத்தைத் தகுதியானவருக்குக் கொடுத்தல்.

ஸ்ரீதர ஸ்வாமி. அத்தியாயத்தின் நோக்கம்: āsurīṃ saṃpadaṃ tyaktvā daivīm evāśritā narāḥ mucyanta iti nirṇetuṃ tadvivekaḥ — அசுரத்தை விட்டுத் தெய்வீகத்தை ஏற்பவர்கள் விடுதலை அடைகிறார்கள் — இதைத் தீர்மானிக்கவே இரண்டையும் பகுத்தறிதல். அதாவது: 15.20-க்குப் பின் எழும் கேள்வி — ka etat tattvaṃ budhyate ko vā na — இந்த ஞானத்தை யார் புரிந்துகொள்கிறார், யார் புரிந்துகொள்வதில்லை.

மதுசூதன ஸரஸ்வதி. 15.2-இன் "கீழ் நோக்கிய வேர்களுடன்" (karmānubandhīni) இணைக்கிறார் — அதே வாசனைகள்தான் இங்கே தெய்வீக, அசுர இயல்புகளாக வருகின்றன; தெய்வீகம் = vedabodhitakarmātmajñānopāyānuṣṭhānapravṛttihetuḥ sāttvikī śubhavāsanā — நன்மைக்கான சாதனங்களில் ஈடுபடுத்தும் நல்ல வாசனை.

மத்வாசாரியார். pumarthasādhanavirodhi — புருஷார்த்தத்தின் சாதனங்களுக்கு எதிரான குறைகளைக் காட்டுகிறார்; மங்கலம்: sādhanavighnahartre namaḥ — சாதனையின் தடைகளை நீக்குபவருக்கு வணக்கம்.