ભગવદ્ ગીતા · Sankhya Yogaઅધ્યાય 2, શ્લોક 10 (2.10)

"Prahasann iva" — જાણે સ્મિત કરતાં. દુઃખમાં ડૂબેલા અર્જુન સામે કૃષ્ણ સ્મિત કરે છે. શા માટે?

• શ્રીધર: prasanna-mukhaḥ san — પ્રસન્ન મુખે. સરળ અર્થ: કૃષ્ણ શાંત અને પ્રસન્ન છે.
• મધુસૂદન: "પ્રહસન્" — અર્જુનના અનુચિત આચરણને પ્રગટ કરીને તેમને જાણે લજ્જાના સાગરમાં ડુબાડતા. પણ "ઇવ" (જાણે) એટલા માટે — કારણ કે ઉદ્દેશ લજ્જિત કરવાનો નહીં, વિવેક જગાડવાનો છે; અર્જુન ભગવાનની કૃપાના પાત્ર છે. લજ્જા થાય કે ન થાય, એ ઉદ્દેશ નથી.

"Senayor ubhayor madhye" — બંને સેનાઓની વચ્ચે. આ વાક્યાંશ 1.21 અને 1.24માં આવ્યો હતો — એ જ જગ્યા જ્યાં અર્જુને પોતાના લોકોને જોયા અને તૂટી ગયા. હવે એ જ જગ્યાએ, કૃષ્ણ જ્ઞાન આપે છે. ઘણા શિક્ષકો આને પ્રતીક માને છે: જ્ઞાન કોઈ શાંત આશ્રમમાં નહીં, સંઘર્ષની બરાબર વચ્ચે આપવામાં આવ્યું. (આ અર્થઘટન છે.)

સ્મિતનો અર્થ. એક દુઃખી વ્યક્તિ સામે ગુરુનું સ્મિત તેનું અપમાન નથી — આ સંકેત છે કે સ્થિતિ એટલી નિરાશાજનક નથી જેટલી દેખાય છે. જેમ કોઈ અનુભવી ડૉક્ટર ગભરાયેલા દર્દીને જોઈને શાંત સ્મિત કરે છે — કારણ કે તેને રોગનો ઇલાજ ખબર છે.

મધુસૂદનનો ધૃતરાષ્ટ્ર-સંકેત: અર્જુને યુદ્ધ છોડી દીધું, પણ ભગવાને અર્જુનને છોડ્યા નહીં — આ કહીને સંજય ધૃતરાષ્ટ્રની દુરાશા (ખોટી આશા)નું નિરસન કરે છે.