ભગવદ્ ગીતા · Sankhya Yogaઅધ્યાય 2, શ્લોક 20 (2.20)

છ વિકાર — સૌનો નિષેધ. મધુસૂદન સરસ્વતી નિરુક્ત-પરંપરા (વાર્ષ્યાયણિ)ના "છ ભાવ-વિકાર" ટાંકે છે: જન્મ લેવો, હોવું (અસ્તિત્વમાં રહેવું), વધવું, રૂપ બદલવું, ઘટવું, અને નષ્ટ થવું. શ્લોક આ બધાનો નિષેધ કરે છે:

• na jāyate — જન્મ નહીં;
• na mriyate — મરણ નહીં;
• ajaḥ — અજન્મા; nityaḥ — નિત્ય; śāśvataḥ — સદા એકસરખો (ઘટવું નહીં); purāṇaḥ — પુરાતન (વધવું નહીં — "pura api navaḥ", પહેલાં પણ નવો).

"Purāṇa" — પુરાતન છતાં નવો. Purāṇa શબ્દની એક પરંપરાગત વ્યુત્પત્તિ છે — purā api navaḥ — "પહેલાં પણ નવો". એટલે કે આત્મા જૂનો હોવા છતાં ક્યારેય "જીર્ણ" થતો નથી.

"Na hanyate hanyamāne śarīre" — શરીર મરાય, આત્મા નહીં. શ્લોકનું અંતિમ ચરણ અર્જુનના પ્રશ્નનો સીધો ઉત્તર છે. રામાનુજ: જન્મ અને મરણ — જે સર્વ શરીરોમાં અનુભવાય છે — અચેતન દેહના ધર્મ છે; તે આત્માને ક્યારેય સ્પર્શતા નથી.