ଭଗବଦ୍ ଗୀତା · Sankhya Yogaଅଧ୍ୟାୟ 2, ଶ୍ଳୋକ 20 (2.20)

ଛଅ ବିକାର — ସବୁର ନିଷେଧ. ମଧୁସୂଦନ ସରସ୍ୱତୀ ନିରୁକ୍ତ-ପରମ୍ପରା (ବାର୍ଷ୍ୟାୟଣି)ର "ଛଅ ଭାବ-ବିକାର" ଉଦ୍ଧୃତ କରନ୍ତି: ଜନ୍ମ ନେବା, ହେବା (ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ରହିବା), ବଢ଼ିବା, ରୂପ ବଦଳିବା, କ୍ଷୟ ହେବା, ଏବଂ ନଷ୍ଟ ହେବା। ଶ୍ଳୋକଟି ଏସବୁର ନିଷେଧ କରେ:

• na jāyate — ଜନ୍ମ ନାହିଁ;
• na mriyate — ମରଣ ନାହିଁ;
• ajaḥ — ଅଜନ୍ମା; nityaḥ — ନିତ୍ୟ; śāśvataḥ — ସଦା ଏକାପରି (କ୍ଷୟ ନାହିଁ); purāṇaḥ — ପୁରାତନ (ବଢ଼ିବା ନାହିଁ — "pura api navaḥ", ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ନୂଆ)।

"Purāṇa" — ପୁରାତନ ଅଥଚ ନୂଆ. Purāṇa ଶବ୍ଦର ଏକ ପାରମ୍ପରିକ ବ୍ୟୁତ୍ପତ୍ତି — purā api navaḥ — "ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ନୂଆ"। ଅର୍ଥାତ୍ ଆତ୍ମା ପୁରୁଣା ହୋଇ ମଧ୍ୟ କେବେ "ଜୀର୍ଣ୍ଣ" ହୁଏ ନାହିଁ।

"Na hanyate hanyamāne śarīre" — ଶରୀର ମରାଯାଉ, ଆତ୍ମା ନୁହେଁ. ଶ୍ଳୋକର ଶେଷ ଚରଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ସିଧା ଉତ୍ତର। ରାମାନୁଜ: ଜନ୍ମ ଓ ମରଣ — ଯାହା ସମସ୍ତ ଶରୀରରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ — ଅଚେତନ ଦେହର ଧର୍ମ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଆତ୍ମାକୁ କେବେ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ।