ભગવદ્ ગીતા · Sankhya Yogaઅધ્યાય 2, શ્લોક 30 (2.30)

પ્રકરણનો સાર. 2.11થી 2.30 સુધી કૃષ્ણે ઘણી રીતે એક જ વાત કહી: આત્મા નિત્ય છે, અવિનાશી છે, જન્મ-મરણથી પર છે, શસ્ત્ર-અગ્નિ-જળ-વાયુ તેને સ્પર્શતાં નથી. અહીં બધું એક વાક્યમાં: dehī nityam avadhyo 'yam — "આત્મા સદા અવધ્ય છે".

"Sarvasya" — સૌના શરીરમાં. શંકરાચાર્ય: સર્વત્ર વ્યાપ્ત હોવાથી, સ્થાવર વગેરે સર્વ પ્રાણીઓના શરીરમાં રહેવા છતાં, શરીર મરાય ત્યારે આ દેહી મરાતો નથી. તેથી ભીષ્મ વગેરે સર્વ પ્રાણીઓ માટે શોક ઉચિત નથી.

શોકનું અંતિમ નિરસન — અને આગળનો માર્ગ. શંકરાચાર્ય કહે છે: અહીં પરમાર્થ-તત્ત્વની દૃષ્ટિએ શોક કે મોહ સંભવ નથી — એમ કહેવાયું. પણ ફક્ત પરમાર્થની દૃષ્ટિએ જ નહીં… — અને આગલા શ્લોકમાં સ્વધર્મની દૃષ્ટિએ પણ એ જ નિષ્કર્ષ અપાય છે. એટલે કે કૃષ્ણ હવે તર્કનો બીજો સ્તર ખોલે છે.