ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Sankhya Yogaಅಧ್ಯಾಯ 2, ಶ್ಲೋಕ 30 (2.30)

ಪ್ರಕರಣದ ಸಾರ. 2.11 ರಿಂದ 2.30 ರವರೆಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು: ಆತ್ಮ ನಿತ್ಯ, ಅವಿನಾಶಿ, ಜನನ-ಮರಣಗಳಿಗೆ ಮೀರಿದ್ದು, ಶಸ್ತ್ರ-ಅಗ್ನಿ-ಜಲ-ವಾಯುಗಳು ಇದನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ: dehī nityam avadhyo 'yam — "ಆತ್ಮ ಸದಾ ಅವಧ್ಯ".

"Sarvasya" — ಎಲ್ಲರ ದೇಹದಲ್ಲಿ. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು: ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವುದರಿಂದ, ಸ್ಥಾವರ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ದೇಹ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಈ ದೇಹಿ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಭೀಷ್ಮ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಾಗಿ ಶೋಕ ಉಚಿತವಲ್ಲ.

ಶೋಕದ ಅಂತಿಮ ನಿರಸನ — ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ದಾರಿ. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಇಲ್ಲಿ ಪರಮಾರ್ಥತತ್ತ್ವದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಶೋಕವಾಗಲೀ ಮೋಹವಾಗಲೀ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ — ಎಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಕೇವಲ ಪರಮಾರ್ಥದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ… — ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವಧರ್ಮದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಅದೇ ನಿಷ್ಕರ್ಷವನ್ನು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಈಗ ತರ್ಕದ ಎರಡನೆಯ ಸ್ತರವನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಾನೆ.