ભગવદ્ ગીતા · Sankhya Yogaઅધ્યાય 2, શ્લોક 62 (2.62)

પતનની સીડી (પહેલો ભાગ):

1. ધ્યાન — વિષય વિશે વિચારવું. શંકરાચાર્ય: viṣaya-viśeṣān ālocayataḥ — વિષયોના વિશેષ ગુણોને વારંવાર જોવા-વિચારવા.
2. સંગ — શંકરાચાર્ય: āsaktiḥ prītiḥ — લગાવ, પ્રીતિ.
3. કામ — શંકરાચાર્ય: tṛṣṇā — તરસ. રામાનુજ એક સચોટ વ્યાખ્યા આપે છે: kāmo nāma saṅgasya vipāka-daśā — કામ, સંગની પાકેલી અવસ્થા છે; puruṣo yāṃ daśām āpanno viṣayān abhuktvā sthātuṃ na śaknoti — તે અવસ્થા જેમાં વ્યક્તિ વિષય ભોગવ્યા વિના રહી જ શકતી નથી.
4. ક્રોધ — શંકરાચાર્ય: kutaścit pratihatāt — જ્યારે કામ કોઈ કારણે અટકી જાય. રામાનુજ: કામ બનેલો છે અને વિષય પાસે નથી — તો પાસેના લોકો પર ગુસ્સો: ebhiḥ asmad-iṣṭaṃ vihatam — "આમણે મારી ઇચ્છામાં બાધા નાખી!"

શરૂઆત ક્યાંથી? રામાનુજ એક ગંભીર વાત કહે છે: જેણે વિષય-રાગ હટાવ્યો નથી અને ભગવાનમાં મન લગાડ્યું નથી, તે ઇન્દ્રિયોને રોકીને બેઠો હોય, તોપણ anādi-pāpa-vāsanayā viṣaya-dhyānam avarjanīyam — અનાદિ વાસનાઓને કારણે વિષયનું ચિંતન રોકવું કઠિન છે; અને ચિંતનથી સંગ અતિ-પ્રવૃદ્ધ (ખૂબ વધેલો) થઈ જાય છે.

એટલે કે શરૂઆત એક વિચારથી થાય છે — કોઈ કામ પહેલાં.