ભગવદ્ ગીતા · Karma Sannyasa Yogaઅધ્યાય 5, શ્લોક 13 (5.13)

નગર અને તેનો રાજા. શરીર એક નગર, નવ દ્વાર, ભાતભાતના નાગરિકો (ઇન્દ્રિયો, મન) — અને આત્મા તેનો રાજા, જે સુખપૂર્વક રહે છે, ન પોતે કંઈ કરે છે, ન કરાવે છે.

શંકરાચાર્ય — "manasā" સંન્યાસ. Sarvāṇi karmāṇi … nityaṃ naimittikaṃ kāmyaṃ pratiṣiddhaṃ ca … manasā viveka-buddhyā karmādau akarma-sandarśanena saṃtyajya — નિત્ય, નૈમિત્તિક, કામ્ય, નિષિદ્ધ — સર્વ કર્મો, મનથી, વિવેક-બુદ્ધિથી, કર્મમાં અકર્મ જોઈને, ત્યાગીને; tyakta-vāṅ-manaḥ-kāya-ceṣṭaḥ nirāyāsaḥ prasanna-cittaḥ — વાણી-મન-શરીરની ચેષ્ટા છોડીને, પરિશ્રમ વિના, પ્રસન્ન ચિત્તે sukham āste. શંકર આગળ પ્રશ્ન ઉઠાવે છે: દરેક દેહી દેહમાં જ રહે છે, "નવ દ્વારના નગરમાં" કહેવું વ્યર્થ? ઉત્તર: અજ્ઞાની deha-indriya-saṅghāta-mātrātma-darśī — શરીર-ઇન્દ્રિયોને જ આત્મા માને છે, તેથી તે પોતાને "ઘરમાં, જમીન પર" રહેતો સમજે છે; જ્ઞાની જાણે છે કે તે શરીરમાં રહે છે, શરીર નથી.

આચાર્ય રામાનુજ: ātmanaḥ prācīna-karma-mūla-deha-sambandha-prayuktam idaṃ karmaṇāṃ kartṛtvaṃ na svarūpa-prayuktam iti viveka-viṣayeṇa manasā — આ કર્તૃત્વ જૂનાં કર્મોથી બનેલા શરીરના સંબંધથી છે, સ્વરૂપથી નહીં — આ વિવેક-યુક્ત મનથી સર્વ કર્મો નવ દ્વારના નગરમાં (શરીરમાં) સંન્યસ્ત કરીને, svayaṃ dehādhiṣṭhāna-prayatnam akurvan dehena naiva kārayan — પોતે શરીર ચલાવવાનો પ્રયત્ન ન કરતો, શરીર પાસે કરાવતો પણ નહીં — સુખપૂર્વક રહે છે.