ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Karma Sannyasa Yogaಅಧ್ಯಾಯ 5, ಶ್ಲೋಕ 13 (5.13)

ನಗರ ಮತ್ತು ಅದರ ರಾಜ. ದೇಹ ಒಂದು ನಗರ, ಒಂಬತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಬಗೆಬಗೆಯ ನಾಗರಿಕರು (ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು) — ಮತ್ತು ಆತ್ಮ ಅದರ ರಾಜ, ಅವನು ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ತಾನೂ ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾಡಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು — "manasā" ಸಂನ್ಯಾಸ. Sarvāṇi karmāṇi … nityaṃ naimittikaṃ kāmyaṃ pratiṣiddhaṃ ca … manasā viveka-buddhyā karmādau akarma-sandarśanena saṃtyajya — ನಿತ್ಯ, ನೈಮಿತ್ತಿಕ, ಕಾಮ್ಯ, ನಿಷಿದ್ಧ — ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಿವೇಕಬುದ್ಧಿಯಿಂದ, ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಕರ್ಮವನ್ನು ಕಂಡು, ತ್ಯಜಿಸಿ; tyakta-vāṅ-manaḥ-kāya-ceṣṭaḥ nirāyāsaḥ prasanna-cittaḥ — ಮಾತು-ಮನಸ್ಸು-ದೇಹದ ಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತದಿಂದ sukham āste. ಶಂಕರರು ಮುಂದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತುತ್ತಾರೆ: ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದೇಹಿಯೂ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ, "ಒಂಬತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳ ನಗರದಲ್ಲಿ" ಎನ್ನುವುದು ವ್ಯರ್ಥವಲ್ಲವೇ? ಉತ್ತರ: ಅಜ್ಞಾನಿ deha-indriya-saṅghāta-mātrātma-darśī — ದೇಹ-ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನೇ ಆತ್ಮವೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ತಾನು "ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ" ಇದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ; ಜ್ಞಾನಿಗೆ ಗೊತ್ತು, ತಾನು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇನೆ, ದೇಹ ಅಲ್ಲ.

ಆಚಾರ್ಯ ರಾಮಾನುಜರು: ātmanaḥ prācīna-karma-mūla-deha-sambandha-prayuktam idaṃ karmaṇāṃ kartṛtvaṃ na svarūpa-prayuktam iti viveka-viṣayeṇa manasā — ಈ ಕರ್ತೃತ್ವ ಹಳೆಯ ಕರ್ಮದಿಂದಾದ ದೇಹದ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಬಂದದ್ದು, ಸ್ವರೂಪದಿಂದಲ್ಲ — ಈ ವಿವೇಕಯುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಒಂಬತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳ ನಗರದಲ್ಲಿ (ದೇಹದಲ್ಲಿ) ಸಂನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, svayaṃ dehādhiṣṭhāna-prayatnam akurvan dehena naiva kārayan — ತಾನು ದೇಹವನ್ನು ನಡೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡದೆ, ದೇಹದಿಂದ ಮಾಡಿಸುತ್ತಲೂ ಇಲ್ಲದೆ — ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.