ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Karma Sannyasa Yogaಅಧ್ಯಾಯ 5, ಶ್ಲೋಕ 14 (5.14)

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು — ಪ್ರಭು = ಆತ್ಮ, ಸ್ವಭಾವ = ಮಾಯೆ. Na kartṛtvaṃ svataḥ "kuru" iti — ಆತ್ಮವು ಯಾರಿಗೂ "ಮಾಡು" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕರ್ತೃತ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ratha-ghaṭa-prāsādādīni (ರಥ, ಕೊಡ, ಅರಮನೆಯಂತಹ) ಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಅಲ್ಲ; ಅವುಗಳ ಫಲದೊಂದಿಗಿನ ಸಂಯೋಗವನ್ನೂ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? Svabhāvas tu svo bhāvaḥ svabhāvaḥ avidyā-lakṣaṇā prakṛtiḥ māyā pravartate — ಸ್ವಭಾವ, ಅಂದರೆ ಅವಿದ್ಯಾರೂಪದ ಪ್ರಕೃತಿ, ಮಾಯೆ, ನಡೆಸುತ್ತದೆ — ಮುಂದೆ ಹೇಳಲಿರುವ daivī hi (7.14). ಶಂಕರರ ನಿಷ್ಕರ್ಷ: paramārthatas tu — ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮ ಅಕರ್ತ.

ಆಚಾರ್ಯ ರಾಮಾನುಜರು — ಸ್ವಭಾವ = ಅನಾದಿ ವಾಸನೆ. Ayaṃ prabhuḥ akarma-vaśyaḥ svābhāvika-svarūpeṇa avasthita ātmā — ಪ್ರಭು ಅಂದರೆ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ವಶವಾಗದ, ತನ್ನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಆತ್ಮ — ದೇವ, ಪಶು, ಮನುಷ್ಯ ಮೊದಲಾದವರ ಕರ್ತೃತ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. Svabhāvaḥ prakṛti-vāsanā — ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವ ಹಳೆಯ ಕರ್ಮಗಳಿಂದಾದ ಪ್ರಕೃತಿಸಂಯೋಗ ಮತ್ತು "ನಾನು ದೇವ / ಮನುಷ್ಯ" ಎಂಬ ಅಭಿಮಾನದಿಂದಾದ ವಾಸನೆ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತದೆ; na svarūpa-prayuktam — ಸ್ವರೂಪದಿಂದಲ್ಲ.

ವ್ಯತ್ಯಾಸ: ಶಂಕರರಿಗೆ ಸ್ವಭಾವ = ಮಾಯೆ (ಅವಿದ್ಯೆ), ಮತ್ತು ಅಕರ್ತೃತ್ವ ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕ ಸತ್ಯ; ರಾಮಾನುಜರಿಗೆ ಸ್ವಭಾವ = ಕರ್ಮವಾಸನೆ, ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ ಸ್ವರೂಪ ವಾಸ್ತವಿಕ, ಈಗ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಬಂಧಿತವಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.