ଭଗବଦ୍ ଗୀତା · Karma Sannyasa Yogaଅଧ୍ୟାୟ 5, ଶ୍ଳୋକ 13 (5.13)

ନଗର ଓ ତାର ରାଜା। ଶରୀର ଗୋଟିଏ ନଗର, ନଅଟି ଦ୍ୱାର, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ନାଗରିକ (ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ) — ଆଉ ଆତ୍ମା ତାର ରାଜା, ଯିଏ ସୁଖରେ ରହେ, ନା ନିଜେ କିଛି କରେ, ନା କରାଏ।

ଶଙ୍କରାଚାର୍ଯ୍ୟ — "manasā" ସନ୍ନ୍ୟାସ। Sarvāṇi karmāṇi … nityaṃ naimittikaṃ kāmyaṃ pratiṣiddhaṃ ca … manasā viveka-buddhyā karmādau akarma-sandarśanena saṃtyajya — ନିତ୍ୟ, ନୈମିତ୍ତିକ, କାମ୍ୟ, ନିଷିଦ୍ଧ — ସବୁ କର୍ମ, ମନରେ, ବିବେକବୁଦ୍ଧିରେ, କର୍ମରେ ଅକର୍ମ ଦେଖି, ତ୍ୟାଗ କରି; tyakta-vāṅ-manaḥ-kāya-ceṣṭaḥ nirāyāsaḥ prasanna-cittaḥ — ବାଣୀ-ମନ-ଶରୀରର ଚେଷ୍ଟା ଛାଡ଼ି, ବିନା ପରିଶ୍ରମରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ଚିତ୍ତରେ sukham āste। ଶଙ୍କର ଆଗକୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାନ୍ତି: ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେହୀ ଦେହରେ ହିଁ ରହେ, "ନଅ ଦ୍ୱାରର ନଗରରେ" କହିବା ବୃଥା ନୁହେଁ କି? ଉତ୍ତର: ଅଜ୍ଞାନୀ deha-indriya-saṅghāta-mātrātma-darśī — ଶରୀର-ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ହିଁ ଆତ୍ମା ବୋଲି ମାନେ, ତେଣୁ ସେ ନିଜକୁ "ଘରେ, ମାଟି ଉପରେ" ରହୁଥିବା ବୋଲି ଭାବେ; ଜ୍ଞାନୀ ଜାଣେ ଯେ ସେ ଶରୀରରେ ରହେ, ଶରୀର ନୁହେଁ।

ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ରାମାନୁଜ: ātmanaḥ prācīna-karma-mūla-deha-sambandha-prayuktam idaṃ karmaṇāṃ kartṛtvaṃ na svarūpa-prayuktam iti viveka-viṣayeṇa manasā — ଏହି କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ପୁରୁଣା କର୍ମରୁ ଗଢ଼ା ଶରୀରର ସମ୍ବନ୍ଧରୁ, ସ୍ୱରୂପରୁ ନୁହେଁ — ଏହି ବିବେକଯୁକ୍ତ ମନରେ ସବୁ କର୍ମକୁ ନଅ ଦ୍ୱାରର ନଗରରେ (ଶରୀରରେ) ସନ୍ନ୍ୟସ୍ତ କରି, svayaṃ dehādhiṣṭhāna-prayatnam akurvan dehena naiva kārayan — ନିଜେ ଶରୀର ଚଳାଇବାର ପ୍ରୟତ୍ନ ନ କରି, ଶରୀର ଦ୍ୱାରା କରାଇ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ — ସୁଖରେ ରହେ।