பகவத் கீதை · Karma Sannyasa Yogaஅத்தியாயம் 5, ஸ்லோகம் 13 (5.13)

நகரமும் அதன் அரசனும். உடல் ஒரு நகரம், ஒன்பது வாசல்கள், பலவிதமான குடிமக்கள் (புலன்கள், மனம்) — ஆத்மா அதன் அரசன், அவன் சுகமாக வாழ்கிறான், தானும் எதுவும் செய்வதில்லை, செய்விப்பதும் இல்லை.

சங்கராசாரியர் — "manasā" (மனத்தால்) சந்நியாசம். Sarvāṇi karmāṇi … nityaṃ naimittikaṃ kāmyaṃ pratiṣiddhaṃ ca … manasā viveka-buddhyā karmādau akarma-sandarśanena saṃtyajya — நித்ய, நைமித்திக, காம்ய, விலக்கப்பட்ட — எல்லாச் செயல்களையும், மனத்தால், விவேக புத்தியால், செயலில் அகர்மத்தைக் கண்டு, துறந்து; tyakta-vāṅ-manaḥ-kāya-ceṣṭaḥ nirāyāsaḥ prasanna-cittaḥ — வாக்கு-மனம்-உடலின் முயற்சிகளை விட்டு, சிரமமின்றி, மகிழ்ந்த சித்தத்துடன் sukham āste. சங்கரர் மேலும் கேள்வி எழுப்புகிறார்: ஒவ்வொரு உடல் தாங்கியவனும் உடலில்தானே வாழ்கிறான், "ஒன்பது வாசல் நகரத்தில்" என்று சொல்வது வீண் அல்லவா? பதில்: அறியாதவன் deha-indriya-saṅghāta-mātrātma-darśī — உடல்-புலன்களையே ஆத்மா என்று கருதுகிறான், ஆகவே அவன் தான் "வீட்டில், தரையில்" வாழ்வதாக நினைக்கிறான்; ஞானி தான் உடலில் வாழ்கிறான், உடல் அல்ல என்று அறிகிறான்.

ஆசாரிய ராமானுஜர்: ātmanaḥ prācīna-karma-mūla-deha-sambandha-prayuktam idaṃ karmaṇāṃ kartṛtvaṃ na svarūpa-prayuktam iti viveka-viṣayeṇa manasā — இந்தக் கர்த்தாவாக இருக்கும் தன்மை பழைய கர்மத்தால் உண்டான உடலின் தொடர்பால் வந்தது, ஸ்வரூபத்தால் அல்ல — இந்த விவேகம் கொண்ட மனத்தால் எல்லாச் செயல்களையும் ஒன்பது வாசல் நகரத்தில் (உடலில்) ஒப்படைத்து, svayaṃ dehādhiṣṭhāna-prayatnam akurvan dehena naiva kārayan — தானே உடலை இயக்க முயலாமலும், உடலைக் கொண்டு செய்விக்காமலும் — சுகமாக வாழ்கிறான்.