ભગવદ્ ગીતા · Dhyana Yoga (Atma-samyama Yoga)અધ્યાય 6, શ્લોક 22 (6.22)

શંકરાચાર્ય. Yam ātma-lābhaṃ labdhvā … lābhāntaraṃ tataḥ adhikam astīti na manyate — આત્મ-લાભ પામીને તેનાથી અધિક કોઈ લાભ માનતો નથી; duḥkhena śastra-nipātādi-lakṣaṇena guruṇā mahatā api na vicālyate — શસ્ત્રના ઘા જેવા ભારે દુઃખથી પણ હલતો નથી.

આચાર્ય રામાનુજ. Yaṃ yogaṃ labdhvā yogād virataḥ tam eva kāṅkṣamāṇo na aparaṃ lābhaṃ manyate — જે યોગને પામીને, તેમાંથી બહાર આવ્યા પછી પણ તેની જ ઇચ્છા રહે છે, બીજો કોઈ લાભ લાગતો નથી; yasmin ca yoge sthitaḥ avirataḥ api guṇavat-putra-viyogādinā guruṇā api duḥkhena na vicālyate — તેમાં સ્થિત હોય ત્યારે ગુણવાન પુત્રના વિયોગ જેવા ભારે દુઃખથી પણ હલતો નથી.

તફાવત: બંનેનાં ઉદાહરણ અલગ — શંકર: શારીરિક પીડા (શસ્ત્ર-ઘાત); રામાનુજ: ભાવનાત્મક શોક (પ્રિયનો વિયોગ). રામાનુજનું "યોગમાંથી બહાર આવ્યા પછી પણ તેની જ ઇચ્છા" — સાધકના અનુભવનું પ્રામાણિક વર્ણન.