ભગવદ્ ગીતા · Dhyana Yoga (Atma-samyama Yoga)અધ્યાય 6, શ્લોક 32 (6.32)

શંકરાચાર્ય — અહિંસા. Ātmaupamyena … yathā mama sukham iṣṭaṃ tathā sarva-prāṇināṃ sukham anukūlam … yac ca duḥkhaṃ mama pratikūlam aniṣṭaṃ yathā tathā sarva-prāṇināṃ duḥkham — જેમ મને સુખ પ્રિય છે, તેમ સર્વ પ્રાણીઓને; જેમ મને દુઃખ અપ્રિય, તેમ સૌને; તેથી na kasyacit pratikūlam ācarati ahiṃsaka ity arthaḥ — કોઈના પ્રત્યે પ્રતિકૂળ આચરણ કરતો નથી — અહિંસક. આવો ahiṃsakaḥ samyag-darśana-niṣṭhaḥ … sarva-yoginām madhye પરમ — સર્વ યોગીઓમાં શ્રેષ્ઠ.

આચાર્ય રામાનુજ — ચોથી, અંતિમ અવસ્થા. Ātmanaś ca anyeṣāṃ ca ātmanām asaṃkucita-jñānaikākāratayā aupamyena — પોતાના અને બીજાઓના આત્માની જ્ઞાન-એક-આકારતાની સમાનતાથી; putra-janmādi-rūpaṃ sukhaṃ tan-maraṇādi-rūpaṃ ca duḥkham asambandha-sāmyāt samaṃ yaḥ paśyati — પુત્ર-જન્મ જેવું સુખ અને પુત્ર-મૃત્યુ જેવું દુઃખ — બંને આત્માથી અસંબદ્ધ હોવામાં સમાન; para-putra-janma-maraṇādi-samaṃ sva-putra-janma-maraṇādikaṃ yaḥ paśyati — જે પોતાના પુત્ર ના જન્મ-મૃત્યુને પારકા પુત્ર ના જન્મ-મૃત્યુ સમાન જુએ છે; sa yogī parama-yoga-kāṣṭhāṃ gataḥ — તે યોગની પરમ સીમા પર છે.

તફાવત (ઊંડો): શંકર — બીજાના દુઃખને પોતાના જેવું (સહાનુભૂતિ → અહિંસા); રામાનુજ — પોતાનાં સુખ-દુઃખને બીજા જેવાં (અનાસક્તિ: આત્મા બંનેથી અસંબદ્ધ). એક બીજાઓને પોતાની પાસે લાવે છે, એક પોતાને બીજાઓની જેમ દૂર રાખે છે. બંને સાથે વાંચવા યોગ્ય છે.