भगवद्गीता · Dhyana Yoga (Atma-samyama Yoga)अध्याय 6, श्लोक 32 (6.32)

शंकराचार्य — अहिंसा. Ātmaupamyena … yathā mama sukham iṣṭaṃ tathā sarva-prāṇināṃ sukham anukūlam … yac ca duḥkhaṃ mama pratikūlam aniṣṭaṃ yathā tathā sarva-prāṇināṃ duḥkham — जसे मला सुख प्रिय आहे, तसे सर्व प्राण्यांना; जसे मला दुःख अप्रिय, तसे सर्वांना; म्हणून na kasyacit pratikūlam ācarati ahiṃsaka ity arthaḥ — कोणाशीही प्रतिकूल आचरण करत नाही — अहिंसक. असा ahiṃsakaḥ samyag-darśana-niṣṭhaḥ … sarva-yoginām madhye परम — सर्व योग्यांमध्ये श्रेष्ठ.

आचार्य रामानुज — चौथी, अंतिम अवस्था. Ātmanaś ca anyeṣāṃ ca ātmanām asaṃkucita-jñānaikākāratayā aupamyena — आपल्या आणि इतरांच्या आत्म्याच्या ज्ञानैकाकारतेच्या समानतेमुळे; putra-janmādi-rūpaṃ sukhaṃ tan-maraṇādi-rūpaṃ ca duḥkham asambandha-sāmyāt samaṃ yaḥ paśyati — पुत्रजन्मासारखे सुख आणि पुत्रमृत्यूसारखे दुःख — दोन्ही आत्म्याशी असंबद्ध असण्यात समान; para-putra-janma-maraṇādi-samaṃ sva-putra-janma-maraṇādikaṃ yaḥ paśyati — जो आपल्या पुत्राचा जन्म-मृत्यू परक्याच्या पुत्राच्या जन्म-मृत्यूसमान पाहतो; sa yogī parama-yoga-kāṣṭhāṃ gataḥ — तो योगाच्या परम सीमेवर आहे.

फरक (खोल): शंकर — दुसऱ्याचे दुःख आपल्यासारखे (सहानुभूती → अहिंसा); रामानुज — आपले सुख-दुःख दुसऱ्यासारखे (अनासक्ती: आत्मा दोन्हींशी असंबद्ध). एक इतरांना आपल्याजवळ आणतो, एक स्वतःला इतरांसारखे दूर ठेवतो. दोन्ही एकत्र वाचण्याजोगे आहेत.