பகவத் கீதை · Dhyana Yoga (Atma-samyama Yoga)அத்தியாயம் 6, ஸ்லோகம் 32 (6.32)

சங்கராசாரியர் — அஹிம்சை. Ātmaupamyena … yathā mama sukham iṣṭaṃ tathā sarva-prāṇināṃ sukham anukūlam … yac ca duḥkhaṃ mama pratikūlam aniṣṭaṃ yathā tathā sarva-prāṇināṃ duḥkham — எனக்குச் சுகம் பிரியமானதுபோல எல்லா உயிர்களுக்கும்; எனக்குத் துக்கம் பிரியமற்றதுபோல அனைவருக்கும்; ஆகவே na kasyacit pratikūlam ācarati ahiṃsaka ity arthaḥ — யாருக்கும் எதிராக நடந்துகொள்வதில்லை — அஹிம்சை உடையவன். இத்தகைய ahiṃsakaḥ samyag-darśana-niṣṭhaḥ … sarva-yoginām madhye பரமன் — எல்லா யோகிகளிலும் சிறந்தவன்.

ஆசாரிய ராமானுஜர் — நான்காவது, இறுதி நிலை. Ātmanaś ca anyeṣāṃ ca ātmanām asaṃkucita-jñānaikākāratayā aupamyena — தன் ஆத்மாவும் பிறரின் ஆத்மாக்களும் ஞானம் என்ற ஒரே வடிவம் உடையவை என்ற ஒப்புமையால்; putra-janmādi-rūpaṃ sukhaṃ tan-maraṇādi-rūpaṃ ca duḥkham asambandha-sāmyāt samaṃ yaḥ paśyati — மகன் பிறப்பு போன்ற சுகமும் மகன் இறப்பு போன்ற துக்கமும் — இரண்டும் ஆத்மாவுடன் தொடர்பில்லாதவை என்பதில் சமம்; para-putra-janma-maraṇādi-samaṃ sva-putra-janma-maraṇādikaṃ yaḥ paśyati — தன் மகனின் பிறப்பு-இறப்பை பிறர் மகனின் பிறப்பு-இறப்புக்குச் சமமாகக் காண்பவன்; sa yogī parama-yoga-kāṣṭhāṃ gataḥ — அவன் யோகத்தின் உச்ச எல்லையை அடைந்தவன்.

வேறுபாடு (ஆழமானது): சங்கரர் — பிறரின் துக்கத்தைத் தன்னுடையதுபோல (இரக்கம் → அஹிம்சை); ராமானுஜர் — தன் சுக-துக்கத்தைப் பிறருடையதுபோல (பற்றின்மை: ஆத்மா இரண்டோடும் தொடர்பற்றது). ஒன்று பிறரைத் தன்னருகே கொண்டுவருகிறது, மற்றொன்று தன்னைப் பிறரைப் போலத் தள்ளி வைக்கிறது. இரண்டையும் சேர்த்தே வாசிக்கத் தகும்.