Bhagavad Gita · Karma YogaAdhyaay 3, Shloka 12 (3.12)
Mool Sanskrit · श्रीभगवान्
इष्टान् भोगान् हि वो देवा दास्यन्ते यज्ञभाविताः
तैर्दत्तानप्रदायैभ्यो यो भुङ्क्ते स्तेन एव सः
॥ 3.12 ॥
iṣṭān bhogān hi vo devā dāsyante yajñabhāvitāḥ
tairdattānapradāyaibhyo yo bhuṅkte stena eva saḥ
Anuvaad
"Yajña se santusht devta tumhe manchaahe bhog denge. Unke diye hue (bhogon) ko unhe (lautaaye/arpit kiye) bina jo bhogta hai, woh chor hi hai."
Bhaavaarth
Chor kaun? Jo apradāya — bina lautaaye, bina arpit kiye — bhogta hai.
Shankaracharya: ānṛṇyam akṛtvā — rin chukaaye bina; sva-deha-indriyāṇy eva tarpayati — sirf apne shareer-indriyon ko tript karta hai — taskara eva saḥ deva-ādi-sva-apahārī — woh chor hai, devta aadi ki cheez churaane wala. (Shankara yahaan "ishta bhog" ke udaharan mein strī-paśu-putrādīn gina dete hain — yeh unke samay ki bhasha hai jisme stri ko bhog ki soochi mein rakha gaya; is pustak mein yeh drishti sweekaar nahin, keval tika ke vishvasneey vivaran ke liye ullekh hai.)
Aacharya Ramanuja — chori ki paribhaasha. Ramanuja chori ki ek bahut sateek paribhaasha dete hain: cauryaṃ hi nāma anyadīye tat-prayojanāya eva pariklṛpte vastuni svakīyatā-buddhiṃ kṛtvā tena svātma-poṣaṇam — chori yaani: jo vastu kisi aur ki hai, aur usi ke prayojan ke liye rakhi gayi hai, use "apni" maan kar usse apna poshan karna. Aur woh kehte hain ki aisa vyakti na sirf param purushaarth ke ayogya hota hai, balki niraya-gāmitvaṃ ca — narak ki or bhi jaata hai.