Bhagavad Gita · Jnana Vijnana YogaAdhyaay 7, Shloka 22 (7.22)
Mool Sanskrit · श्रीभगवान्
स तया श्रद्धया युक्तस्तस्या राधनमीहते
लभते च ततः कामान् मयैव विहितान् हि तान्
॥ 7.22 ॥
sa tayā śraddhayā yuktastasyā rādhanamīhate
labhate ca tataḥ kāmān mayaiva vihitān hi tān
Anuvaad
"Us shraddha se yukt ho kar woh us (devta-roop) ki aaraadhana karta hai, aur usse apni ichchhit vastuein paata hai — jo vaastav mein mere dwaara hi di jaati hain."
Bhaavaarth
Shankaracharya — "hitān" padaccheda par. Mayaiva parameśvareṇa sarvajñena karma-phala-vibhāga-jñatayā vihitān nirmitān — mujh sarvagya Parameshwar ne, karm-phal ke vibhaag ko jaan kar, ve phal rache. Ek vyaakaran-tippani: hitān iti padacchede hitatvaṃ kāmānām upacaritaṃ kalpyam, na hi kāmā hitāḥ kasyacit — agar "vihitān hi tān" ki jagah "vi-hitān" (hit-kaari) padhein, to "hit" gaun arth mein maanna hoga, kyonki kaamnaayein kisi ki sachchi hitkaari nahin hotin.
Aacharya Ramanuja. Mat-tanu-bhūtendrādi-devatārādhanāt — mere sharir-roop Indra aadi ki aaraadhana se; yadyapi ārādhana-kāle indrādayo madīyāḥ tanavaḥ … iti na jānāti tathāpi tasya vastuto mad-ārādhanatvād ārādhakābhilaṣitam aham eva vidadhāmi — upaasak na jaane ki Indra aadi mere sharir hain, phir bhi vaastav mein woh meri hi aaraadhana hai, isliye uski ichchha main hi poori karta hoon.