ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Arjuna Vishada Yogaಅಧ್ಯಾಯ 1, ಶ್ಲೋಕ 24 (1.24)

ಎದುರುಬದುರಾದ ಎರಡು ಹೆಸರುಗಳು — Hṛṣīkeśa ಮತ್ತು Guḍākeśa. ಒಂದೇ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು "ಹೃಷೀಕೇಶ" (ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸ್ವಾಮಿ) ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನನನ್ನು "ಗುಡಾಕೇಶ" (ನಿದ್ರೆಯ ಸ್ವಾಮಿ) ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಎರಡೂ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ "ಈಶ" (ಸ್ವಾಮಿ) ಇದೆ. ಸಂಜಯನ ಪದರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಮತೋಲನ — ಕೃಷ್ಣ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸ್ವಾಮಿ, ಅರ್ಜುನ ನಿದ್ರೆಯ (ಆಲಸ್ಯದ, ತಮಸ್ಸಿನ) ವಿಜೇತ. ಅರ್ಜುನನಿಗೆ "ಗುಡಾಕೇಶ" ಒಂದು ಪ್ರಶಂಸೆ: ಅವನು ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಆಲಸ್ಯದಿಂದ ಮುಕ್ತ. ಆದರೆ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಗೆದ್ದವನೂ ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಸೋಲುತ್ತಾನೆ. ದೈಹಿಕ ಎಚ್ಚರ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಿಕ ಜಾಗೃತಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಂಗತಿಗಳು ಎಂದು ಗೀತೆ ಮುಂದೆ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. (ಈ ಕೊನೆಯ ಮಾತು ನಮ್ಮ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ.)

"Bhārata" — ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಸಂಬೋಧನೆ. ಮಧುಸೂದನ ಸರಸ್ವತಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸಂಜಯನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಅಹಿಂಸೆಯ ಧರ್ಮದ ಆಧಾರ ಪಡೆದು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಯುದ್ಧದಿಂದ ತಡೆಯಬಹುದು ಎಂಬ ಆಸೆ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗಿತ್ತು. ಆ ಆಸೆಯನ್ನು ಮುರಿಯಲು ಸಂಜಯನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಕೃಷ್ಣನು ಅಂತಹದ್ದೇನನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ — ಅವನು ರಥವನ್ನು ನಡುವೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು. ಮತ್ತು "ಭಾರತ" ಸಂಬೋಧನೆಯ ಭಾವ: "ಭರತವಂಶದ ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾದರೂ, ನಿನ್ನ ಕುಲದವರ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬಿಡು." ಇದು ಟೀಕೆಯ ಸುಂದರ ಓದು.

ಕೃಷ್ಣನ ವರ್ತನೆ. ಮಧುಸೂದನರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ನನ್ನ ಭಕ್ತನೇ ನನ್ನನ್ನು ಸಾರಥಿಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಾನೆ" ಎಂದು ಭಗವಂತನು ಕೋಪಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಯುದ್ಧದಿಂದ ತಡೆಯಲೂ ಇಲ್ಲ. ಹೇಳಿದ್ದನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದನು. ಸಾರಥಿಯ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿದನು — ಮೌನವಾಗಿ, ಪೂರ್ಣ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ.

"Rathottamam" — ಉತ್ತಮ ರಥ. ಮಧುಸೂದನರು: ಅಗ್ನಿ ನೀಡಿದ ದಿವ್ಯ ರಥ, ಮತ್ತು ಭಗವಂತನೇ ಅದರ ಸಾರಥಿ — ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವೋತ್ತಮ.