ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Arjuna Vishada Yogaಅಧ್ಯಾಯ 1, ಶ್ಲೋಕ 31 (1.31)

"Nimittāni viparītāni" — ವಿಪರೀತ ಶಕುನಗಳು. ಶ್ರೀಧರರು: aniṣṭa-sūcakāni śakunāni — ಅನಿಷ್ಟವನ್ನು (ಕೆಡುಕನ್ನು) ಸೂಚಿಸುವ ಶಕುನಗಳು. ಮಧುಸೂದನರು ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ — ಎಡಗಣ್ಣು ಅದುರುವುದು (ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷನಿಗೆ ಅಶುಭ). ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೆಟ್ಟ ಸಂಕೇತಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿವೆ.

ಗಮನಿಸಿ: ಮನಸ್ಸು ಮೊದಲೇ ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ "ಕೆಟ್ಟ ಸಂಕೇತ"ವಾಗಿ ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಶಕುನಗಳು ನಿಜವಾಗಿದ್ದವೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಶ್ಲೋಕವೇ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ — ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ.

"Keśava" — ಸಂಬೋಧನೆಯ ಭಾವ. ಮಧುಸೂದನರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಕೇಶಿಯಂತಹ ದುಷ್ಟ ದೈತ್ಯರನ್ನು ವಧಿಸಿ ನೀನು ಸದಾ ಭಕ್ತರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೀಯೆ — ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನನ್ನೂ ಶೋಕವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ ಕಾಪಾಡುತ್ತೀಯೆ. (ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿ: ಕೇಶಿ ಎಂಬ ಅಸುರನನ್ನು ವಧಿಸಿದವನು = ಕೇಶವ. ಮಧುಸೂದನರು ಇನ್ನೊಂದು ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಾರೆ: ka (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮತ್ತು īśa (ರುದ್ರ) — ಇವರಿಗೂ ಸ್ವಾಮಿ.) ಅಂದರೆ ಅರ್ಜುನನ ಸಂಬೋಧನೆ ಒಂದು ಅಡಗಿದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೂ ಹೌದು.

"Na ca śreyo 'nupaśyāmi" — ಯಾವ ಕಲ್ಯಾಣವೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ಅರ್ಜುನನ ಮೊದಲ ತರ್ಕ: ಈ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಒಳಿತೂ ಇಲ್ಲ. ಮಧುಸೂದನರು ಇದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ:

• ಶ್ರೇಯಸ್ಸು — ದೃಷ್ಟ (ಈ ಲೋಕದ್ದು) ಅಥವಾ ಅದೃಷ್ಟ (ಪರಲೋಕದ್ದು) — ಎರಡರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
• ಒಂದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಶ್ಲೋಕದ ಪ್ರಕಾರ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎದುರಿನಿಂದ ಹೋರಾಡುತ್ತಾ ಮಡಿದ ಯೋಧನು (ಮತ್ತು ಯೋಗಿ ಸಂನ್ಯಾಸಿ) ಉತ್ತಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ — ಆದರೆ ಕೊಲ್ಲುವವನಿಗೆ ಅಂತಹ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿಲ್ಲ. ಅಪರಿಚಿತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದರಲ್ಲೇ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ, ತನ್ನವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಂತೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.
• "ಆಹವೇ" (ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ) ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅರ್ಜುನನು ತಾನು ಯುದ್ಧದ ನಿಯಮಿತ ಸಂದರ್ಭದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೂ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಶರೀರದಿಂದ ತರ್ಕದವರೆಗೆ. ಗಮನಿಸಿ — 1.30ರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು 1.31ರಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನು ತರ್ಕ ನೀಡಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಮನಸ್ಸು ಸರಿಯಾದ ತರ್ಕ ನೀಡಬಲ್ಲದೇ? ಗೀತೆ ಮುಂದೆ ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತದೆ.