ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Arjuna Vishada Yogaಅಧ್ಯಾಯ 1, ಶ್ಲೋಕ 34 (1.34)
ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ · ಅರ್ಜುನಃ
ಆಚಾರ್ಯಾಃ ಪಿತರಃ ಪುತ್ರಾಸ್ತಥೈವ ಚ ಪಿತಾಮಹಾಃ
ಮಾತುಲಾಃ ಶ್ವಶುರಾಃ ಪೌತ್ರಾಃ ಶ್ಯಾಲಾಃ ಸಮ್ಬನ್ಧಿನಸ್ತಥಾ
॥ 1.34 ॥
ācāryāḥ pitaraḥ putrāstathaiva ca pitāmahāḥ
mātulāḥ śvaśurāḥ pautrāḥ śyālāḥ sambandhinastathā
ಅನುವಾದ
"(ಅವರು ಯಾರೆಂದರೆ —) ಗುರುಗಳು, ತಂದೆಯಂತಹ ಹಿರಿಯರು, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಂದಿರು; ಸೋದರಮಾವಂದಿರು, ಮಾವಂದಿರು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು, ಭಾವಮೈದುನರು ಮತ್ತು ಇತರ ಸಂಬಂಧಿಕರು."
ಭಾವಾರ್ಥ
ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿ ಪಟ್ಟಿ — ಆದರೆ ಬೇರೆ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ. ಈ ಪಟ್ಟಿ 1.26–1.27ರಂತಿದೆ, ಆದರೆ ಒಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. 1.26ರಲ್ಲಿ ಸಂಜಯನು ಅರ್ಜುನನು ಏನನ್ನು ಕಂಡನು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು (ದ್ವಿತೀಯಾ ವಿಭಕ್ತಿ — "ಇವರನ್ನು ಕಂಡನು"). ಇಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನೇ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ (ಪ್ರಥಮಾ ವಿಭಕ್ತಿ — "ಇವರು ಇದ್ದಾರೆ"). ದೃಶ್ಯ ಈಗ ಅರ್ಜುನನ ಸ್ವಂತ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿದೆ — ನೋವಿನೊಂದಿಗೆ.
ಹೊಸ ಪದಗಳು — "śyālāḥ" (ಭಾವಮೈದುನರು) ಮತ್ತು "sambandhinaḥ" (ಸಂಬಂಧಿಕರು). ಅರ್ಜುನನು ಈಗ ವಿವಾಹದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಎಣಿಸುತ್ತಾನೆ — ಭಾವಮೈದುನರು, ಬೀಗರು. ಸಂಬಂಧಗಳ ಜಾಲ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹರಡುತ್ತದೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ರಕ್ತಸಂಬಂಧಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮದುವೆಯಿಂದ ಜೋಡಿಕೊಂಡ ಕುಟುಂಬಗಳೂ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿವೆ.
ಕ್ರಮ ಬದಲಾಯಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಆಚಾರ್ಯರು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಬರುತ್ತಾರೆ — ಗುರುವಿನ ಮೇಲಿನ ಗೌರವ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಭಾರವಾದುದು (ದ್ರೋಣರು ಅವನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ಗುರು). ಮುಂದೆ ಎರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲೂ (2.4) ಅರ್ಜುನನು ಇದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ದ್ರೋಣರ ಮೇಲೆ ನಾನು ಬಾಣ ಹೇಗೆ ಬಿಡಲಿ — ಅವರು ಪೂಜೆಗೆ ಯೋಗ್ಯರು".
ಪುನರಾವರ್ತನೆಯ ಅರ್ಥ. ಅರ್ಜುನನು ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಏಕೆ ಎಣಿಸುತ್ತಾನೆ? ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಂದೇ ಮಾತನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಗಾಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿರುವಂತೆ. ಈ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಕಾವ್ಯದ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ, ದುಃಖಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿಜವಾದ ಭಾಷೆ. (ಈ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ನಮ್ಮದು.)
AI-assisted draft translation — under review.