ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Sankhya Yogaಅಧ್ಯಾಯ 2, ಶ್ಲೋಕ 32 (2.32)

"Yadṛcchayā" — ಕೇಳದೆಯೇ. ಅರ್ಜುನನು ಈ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲಿಲ್ಲ; ಪಾಂಡವರು ಶಾಂತಿಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈ ಯುದ್ಧ "ತಾನಾಗಿ" — ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಂದ — ಎದುರಾಯಿತು. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು: aprārthitatayā — ಪ್ರಾರ್ಥಿಸದೆ. ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಎದುರಾದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ.

"Svarga-dvāram apāvṛtam" — ತೆರೆದ ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲು. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕ್ಷತ್ರಿಯಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ವೀರಮರಣವನ್ನು ಸ್ವರ್ಗ ಕೊಡುವಂಥದ್ದೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕೃಷ್ಣನು ಈ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾನೆ.

ಇದು "ಬಹುಮಾನ"ದ ಆಮಿಷವೇ? ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಆಮಿಷ ಒಡ್ಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ನೋಡಿ: 2.42–2.46 ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನೇ ಸ್ವರ್ಗಕೇಂದ್ರಿತ ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು 2.47 ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಿಡಲು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅನೇಕ ಟೀಕಾಕಾರರು 2.31–2.37 ಶ್ಲೋಕಗಳ ತರ್ಕಗಳನ್ನು ಅರ್ಜುನನ ಲೌಕಿಕ ಸಂದೇಹಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ — ಅಂತಿಮ ಉಪದೇಶವೆಂದಲ್ಲ (ಶಂಕರರು: laukika nyāya).